Ο Χαμογελαστός Ήλιος ξύπνησε πίσω από τον ορίζοντα και ετοιμάστηκε να ξεκινήσει το καθημερινό του ταξίδι στον ουρανό.
Άπλωσε τις ζεστές του ακτίνες στη γη και κοίταξε από ψηλά τον κόσμο που σιγά σιγά ξυπνούσε.
«Καλημέρα σε όλους!» είπε χαρούμενα.
Πρώτα φώτισε μια μεγάλη πόλη.
Οι δρόμοι γέμισαν ζωή, τα παράθυρα άνοιξαν και οι άνθρωποι ξεκίνησαν τη μέρα τους.
Όμως ο Χαμογελαστός Ήλιος παρατήρησε κάτι.
Ένα μικρό πάρκο έμοιαζε λίγο άδειο και ήσυχο.
Αποφάσισε λοιπόν να του χαρίσει λίγη παραπάνω λάμψη.
Οι ακτίνες του ακούμπησαν απαλά τα δέντρα και τα λουλούδια.
Τα χρώματα έγιναν πιο έντονα και όλο το πάρκο άρχισε να δείχνει πιο όμορφο.
Σύντομα ήρθαν πουλάκια, πεταλούδες και παιδιά για να παίξουν.
Το πάρκο γέμισε χαρούμενες φωνές.
Ο Ήλιος συνέχισε το ταξίδι του.
Πέρασε πάνω από θάλασσες που λαμπύριζαν, χωράφια γεμάτα χρώματα και μέρη που περίμεναν το φως του.
Σε κάθε σημείο άφηνε λίγη από τη ζεστασιά του.
Όσο περνούσε η μέρα, είδε ένα μικρό συννεφάκι να τον πλησιάζει.
«Μερικές φορές νομίζω πως όταν εμφανίζομαι εγώ, κρύβω το φως σου», είπε το συννεφάκι.
Ο Ήλιος χαμογέλασε.
«Όλοι έχουμε τη θέση μας στον ουρανό. Εσύ φέρνεις δροσιά και εγώ φέρνω φως. Μαζί κάνουμε τον κόσμο πιο όμορφο.»
Το συννεφάκι χάρηκε και ταξίδεψαν για λίγο παρέα.
Όταν έφτασε το απόγευμα, ο Χαμογελαστός Ήλιος άρχισε σιγά σιγά να κατεβαίνει.
Γέμισε τον ουρανό με χρυσά και πορτοκαλί χρώματα.
Χαμογέλασε για τελευταία φορά πριν ξεκουραστεί.
Ήξερε πως την επόμενη μέρα θα επέστρεφε ξανά, έτοιμος να χαρίσει στον κόσμο μια ακόμη φωτεινή αρχή.
