Ο Φώτης ο μικρός τράπερ αγαπούσε τη μουσική περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.
Κάθε μέρα, μόλις τελείωνε τις δουλειές του, φορούσε τα ακουστικά του, άνοιγε το μικρό του σημειωματάριο και έγραφε καινούριους στίχους.
Ένα απόγευμα, καθώς περπατούσε στην πόλη, είδε μια αφίσα.
«Ημέρα Ανοιχτών Θυρών στο Μεγάλο Στούντιο Μουσικής!»
Τα μάτια του έλαμψαν.
«Πρέπει να πάω!» είπε ενθουσιασμένος.
Μόλις έφτασε, έμεινε με το στόμα ανοιχτό.
Υπήρχαν μικρόφωνα, πιάνα, κιθάρες, ντραμς και τεράστια ηχεία.
Ο κύριος Μάνος, ο υπεύθυνος του στούντιο, τον υποδέχτηκε χαμογελαστός.
«Θέλεις να δεις πώς δημιουργείται ένα τραγούδι;» τον ρώτησε.
«Πολύ!» απάντησε ο Φώτης.
Πρώτα μπήκαν στο δωμάτιο ηχογράφησης.
Έπειτα είδαν την κονσόλα όπου γινόταν η μίξη.
Και τέλος πέρασαν από το δωμάτιο με τα μουσικά όργανα.
Ο Φώτης δοκίμασε ένα μικρό συνθεσάιζερ και άρχισε να χτυπά ρυθμικά τα πλήκτρα.
«Έχεις ωραίες ιδέες!» είπε ο κύριος Μάνος.
Ο Φώτης χαμογέλασε.
Δεν ήθελε να γίνει διάσημος.
Απλώς αγαπούσε τη μουσική.
Πριν φύγει, ο κύριος Μάνος του χάρισε ένα μικρό τετράδιο.
«Για να γράφεις τους στίχους και τις ιδέες σου», του είπε.
Ο Φώτης το πήρε με χαρά.
Το ίδιο βράδυ, κάθισε στο δωμάτιό του, φόρεσε τα ακουστικά του και άρχισε να γράφει το καινούριο του τραγούδι.
Κοιτώντας το φεγγάρι από το παράθυρο, χαμογέλασε.
«Η μουσική είναι σαν ένα ταξίδι», είπε.
«Και κάθε καινούρια μελωδία είναι μια καινούρια περιπέτεια.»
Και καθώς τα αστέρια γέμιζαν τον ουρανό, ο Φώτης ο μικρός τράπερ συνέχισε να ονειρεύεται, να γράφει και να δημιουργεί τις δικές του όμορφες μελωδίες.
