Ο Χαμογελαστός Ήλιος ξύπνησε ένα λαμπερό πρωινό και ετοιμάστηκε να φωτίσει τον κόσμο, όπως έκανε κάθε μέρα.
Όμως, λίγο πριν ξεκινήσει το ταξίδι του στον ουρανό, παρατήρησε ένα μικρό χρυσό γρανάζι να αιωρείται μπροστά του.
Γύρω του έλαμπαν μικρές ακτίνες που σχημάτιζαν μια φράση.
«Το Εργοστάσιο των Καινούριων Ημερών χρειάζεται τη βοήθειά σου.»
Ο Ήλιος ακολούθησε το χρυσό γρανάζι, το οποίο τον οδήγησε πολύ πιο ψηλά από τα σύννεφα.
Εκεί ανακάλυψε ένα τεράστιο εργοστάσιο που έμοιαζε να αιωρείται στο διάστημα.
Δεν είχε καμινάδες ούτε θόρυβο.
Αντί γι' αυτά υπήρχαν τεράστιοι γυάλινοι θόλοι, φωτεινοί τροχοί και αμέτρητες μηχανές που έλαμπαν σαν αστέρια.
Στην είσοδο τον περίμενε ένα μικρό σύννεφο με μπλε καπέλο.
«Καλώς ήρθες! Εδώ δημιουργείται κάθε καινούρια ημέρα πριν φτάσει στη Γη.»
Ο Χαμογελαστός Ήλιος κοίταξε γύρω του με απορία.
«Δηλαδή κάθε μέρα κατασκευάζεται εδώ;»
«Ακριβώς! Και σήμερα έχουμε πολλή δουλειά.»
Η πρώτη αίθουσα ονομαζόταν Εργαστήριο Πρωινών.
Τεράστιες μηχανές ανακάτευαν τις πρώτες χρυσές ακτίνες, το απαλό φως της αυγής και τα χρώματα του ουρανού.
Μέσα από γυάλινους σωλήνες κυλούσαν πορτοκαλί, ροζ και χρυσαφένιες αποχρώσεις που γέμιζαν τον ορίζοντα.
Στη δεύτερη αίθουσα υπήρχε το Τμήμα των Ανέμων.
Εκατοντάδες μικροί ανεμόμυλοι ρύθμιζαν αν ο αέρας θα ήταν δροσερός, απαλός ή παιχνιδιάρης.
Μικρά σύννεφα συνεργάζονταν για να μεταφέρουν το νερό εκεί όπου το χρειάζονταν περισσότερο τα δέντρα και τα λουλούδια.
Η επόμενη στάση ήταν ακόμη πιο εντυπωσιακή.
Πάνω από την πόρτα έγραφε:
«Εργαστήριο Πρώτων Χαμόγελων.»
Εκεί δεν υπήρχαν μηχανές.
Υπήρχαν μόνο χιλιάδες μικροσκοπικά φωτεινά σφαιρίδια.
«Τι είναι αυτά;» ρώτησε ο Ήλιος.
Το σύννεφο χαμογέλασε.
«Κάθε πρωί στέλνουμε λίγη αισιοδοξία στον κόσμο. Ένα χαμόγελο σε ένα παιδί, μια όμορφη ιδέα, μια ευχάριστη έκπληξη ή μια στιγμή που κάνει κάποιον να νιώσει καλύτερα.»
Ο Ήλιος βοήθησε να γεμίσουν τα φωτεινά δοχεία.
Μόλις τελείωσαν, ολόκληρο το εργοστάσιο άρχισε να λάμπει πιο δυνατά από ποτέ.
Πριν φύγει, το σύννεφο τον οδήγησε στην τελευταία αίθουσα.
Στο κέντρο υπήρχε μια τεράστια, ολοκαίνουργια ημέρα.
Έμοιαζε με μια φωτεινή σφαίρα που περίμενε να ξεκινήσει το ταξίδι της.
«Κάθε μέρα είναι μοναδική», είπε το σύννεφο.
«Και κάθε πρωί είναι μια νέα ευκαιρία να συμβεί κάτι όμορφο.»
Πριν αποχαιρετιστούν, χάρισε στον Χαμογελαστό Ήλιο ένα μικρό κρυστάλλινο γρανάζι.
«Δεν κινεί μηχανές», του εξήγησε.
«Θυμίζει πως ακόμη και η πιο συνηθισμένη ημέρα γίνεται ξεχωριστή όταν τη γεμίζουμε με φως, καλοσύνη και αισιοδοξία.»
Ο Χαμογελαστός Ήλιος επέστρεψε στη θέση του στον ουρανό και ξεκίνησε να φωτίζει τον κόσμο.
Από εκείνη την ημέρα, κάθε ανατολή έκρυβε μέσα της λίγο από τη μαγεία του Εργοστασίου των Καινούριων Ημερών.
Γιατί είχε μάθει πως καμία ημέρα δεν είναι ίδια με την προηγούμενη, όταν τη γεμίζεις με ελπίδα, χαμόγελα και την όρεξη να ανακαλύψεις κάτι καινούριο.
