Ο Χαμογελαστός Ήλιος ξύπνησε ένα φωτεινό πρωινό και χαμογέλασε πλατιά.
Με τις πρώτες χρυσές ακτίνες του φώτισε βουνά, θάλασσες, δάση και μικρά χωριά. Τα λουλούδια άνοιξαν τα πέταλά τους, τα πουλιά άρχισαν να κελαηδούν και ολόκληρη η φύση γέμισε ζωή.
Καθώς ανέβαινε ψηλά στον ουρανό, είδε ένα μικρό σύννεφο να πλησιάζει.
Το σύννεφο κρατούσε ένα λαμπερό χρυσό ρολόι, που αντί για αριθμούς είχε μικρές ανατολές ζωγραφισμένες γύρω του.
Δίπλα στο ρολόι ήταν δεμένο ένα χρυσαφένιο γράμμα.
Ο Χαμογελαστός Ήλιος το άνοιξε προσεκτικά.
«Εργαστήριο των Χρυσών Ανατολών – Οι φύλακες του φωτός καλούνται να δημιουργήσουν το πιο όμορφο ξεκίνημα μιας νέας ημέρας.»
Μόλις ολοκλήρωσε την ανάγνωση, το χρυσό ρολόι άρχισε να λάμπει.
Ένας δρόμος από φωτεινές ακτίνες απλώθηκε μπροστά του και τον οδήγησε πολύ ψηλά, πάνω από τα σύννεφα.
Ύστερα από λίγο έφτασε σε ένα μαγευτικό εργαστήριο.
Οι τοίχοι του ήταν φτιαγμένοι από καθαρό φως, ενώ τεράστιοι κρυστάλλινοι τροχοί γύριζαν αργά, σκορπίζοντας ζεστές χρυσαφένιες ανταύγειες.
Στην είσοδο τον περίμενε ένας ηλικιωμένος γερανός με λευκά φτερά και ένα μικρό αστέρι στο καπέλο του.
«Καλώς ήρθες, Χαμογελαστέ Ήλιε! Σήμερα θα γνωρίσεις πώς γεννιέται κάθε καινούρια αυγή.»
Η πρώτη στάση ήταν το Εργαστήριο των Πρώτων Ακτίνων.
Εκεί υπήρχαν εκατοντάδες διάφανοι σωλήνες γεμάτοι μικρές χρυσές σπίθες.
Ο γερανός έδωσε στον Ήλιο ένα κρυστάλλινο ραβδί.
Με κάθε απαλή του κίνηση, οι σπίθες μετατρέπονταν σε ζεστές ακτίνες που ταξίδευαν προς τη Γη, χαρίζοντας φως στα δέντρα, στα λουλούδια και στις λίμνες.
«Κάθε καινούρια μέρα ξεκινά με μια μικρή ακτίνα ελπίδας», είπε ο γερανός.
Έπειτα επισκέφθηκαν τη Συμφωνία των Πρωινών Χρωμάτων.
Εκεί τεράστιες γυάλινες σφαίρες αιωρούνταν στον αέρα.
Μέσα τους υπήρχαν όλες οι αποχρώσεις της αυγής.
Ο Χαμογελαστός Ήλιος ανακάτεψε απαλό χρυσό, φωτεινό πορτοκαλί και ζεστό ροζ.
Αμέσως ο ουρανός γέμισε υπέροχα χρώματα που έκαναν όλα τα πλάσματα να σηκώσουν το βλέμμα τους με θαυμασμό.
Ο γερανός χαμογέλασε.
«Η ομορφιά γεννιέται όταν διαφορετικά χρώματα συνεργάζονται αρμονικά.»
Η τελευταία στάση ήταν η πιο εντυπωσιακή.
Στο κέντρο του εργαστηρίου υψωνόταν ένας τεράστιος γυάλινος θόλος.
Πάνω από την είσοδο έγραφε:
«Η Καρδιά της Καινούριας Ημέρας.»
Στο κέντρο αιωρούνταν ένας λαμπερός χρυσός κρύσταλλος που έμοιαζε με μικρό ήλιο.
Ο γερανός ζήτησε από τον Χαμογελαστό Ήλιο να τον αγγίξει απαλά.
Μόλις το έκανε, ο κρύσταλλος έλαμψε τόσο δυνατά που χιλιάδες μικρές ακτίνες ξεχύθηκαν προς κάθε γωνιά του κόσμου.
Οι κορυφές των βουνών φωτίστηκαν, οι θάλασσες άστραψαν σαν καθρέφτες και τα δάση γέμισαν ζεστή λάμψη.
Ο γερανός κοίταξε τον Ήλιο με περηφάνια.
«Η μεγαλύτερη δύναμη του φωτός δεν είναι η λάμψη του. Είναι η ελπίδα που χαρίζει σε κάθε νέο ξεκίνημα.»
Πριν τον αποχαιρετήσει, του χάρισε ένα μικρό χρυσό αστέρι.
Δεν έλαμπε όλη την ώρα.
Άρχιζε όμως να φωτίζεται κάθε φορά που ο Χαμογελαστός Ήλιος χάριζε αισιοδοξία, ζέσταινε μια παγωμένη μέρα ή έκανε κάποιον να ξεκινήσει τη μέρα του με χαμόγελο.
Ο Χαμογελαστός Ήλιος ευχαρίστησε τον σοφό γερανό και πήρε τον δρόμο της επιστροφής.
Όταν βρέθηκε ξανά ψηλά στον ουρανό, το μικρό χρυσό αστέρι έλαμπε δίπλα στις πιο φωτεινές ακτίνες του.
Από εκείνη την ημέρα συνέχισε να φωτίζει τον κόσμο με ακόμη μεγαλύτερη χαρά, καλοσύνη και αισιοδοξία.
Και κάθε φορά που το μικρό χρυσό αστέρι άστραφτε διακριτικά, ο Χαμογελαστός Ήλιος θυμόταν πως κάθε ανατολή είναι μια νέα ευκαιρία να γεμίσει τον κόσμο με φως, ελπίδα και χαμόγελα.
