Ψηλά στον ουρανό, εκεί όπου τα αστέρια αρχίζουν να ανάβουν ένα ένα όταν τελειώνει η μέρα, ζούσε ένα μικρό χαμογελαστό Φεγγαράκι.
Για πολύ καιρό κοιτούσε τη γη από ψηλά.
Έβλεπε τα παιδιά να παίζουν, να γελούν, να διαβάζουν ιστορίες και να ταξιδεύουν με τη φαντασία τους σε μακρινούς κόσμους.
Κάθε βράδυ σκεφτόταν το ίδιο πράγμα.
«Θέλω κι εγώ να τους γνωρίσω. Θέλω να τους λέω τις δικές μου ιστορίες.»
Έτσι, ένα όμορφο βράδυ αποφάσισε πως είχε έρθει η στιγμή.
Το Φεγγαράκι φόρεσε το πιο φωτεινό του χαμόγελο, πήρε μαζί του λίγη αστερόσκονη και πλησίασε λίγο περισσότερο τη γη.
«Καλησπέρα σας!» είπε με γλυκιά φωνή.
«Είμαι το Φεγγαράκι και από σήμερα θα ταξιδεύουμε μαζί.»
Τα αστέρια γύρω του άρχισαν να λάμπουν πιο δυνατά, σαν να ήθελαν να γιορτάσουν τη μεγάλη στιγμή.
Το Φεγγαράκι άνοιξε το μεγάλο βιβλίο των ιστοριών του.
Μέσα δεν είχε απλές σελίδες.
Είχε μαγικά ταξίδια, χαρούμενους ήρωες, απίθανες περιπέτειες και μέρη που μπορείς να επισκεφθείς μόνο με τη φαντασία.
«Κάθε φορά θα ανοίγουμε μαζί μια καινούρια σελίδα», είπε.
«Άλλες φορές θα γελάμε, άλλες θα ανακαλύπτουμε και άλλες θα μαθαίνουμε κάτι καινούριο.»
Από εκείνο το βράδυ, όταν ο ήλιος αποχαιρετά τη μέρα και ο ουρανός γεμίζει αστέρια, το Φεγγαράκι παίρνει τη θέση του.
Κοιτάζει κάτω στη γη και χαμογελά.
Γιατί ξέρει πως κάπου υπάρχει ένα παιδί που περιμένει την επόμενη ιστορία του.
Και αυτή ήταν μόνο η αρχή.
Η αρχή για πολλά ταξίδια παρέα με το Φεγγαράκι.
