Η Νταρντάνα η μελιτζάνα ξύπνησε νωρίς ένα ηλιόλουστο πρωινό και αποφάσισε να κάνει μια μεγάλη βόλτα στον λαχανόκηπο.
Καθώς περπατούσε ανάμεσα στα παρτέρια, είδε έναν μικρό χωματόδρομο που δεν είχε προσέξει ποτέ.
«Ας δω πού οδηγεί!» είπε χαμογελώντας.
Ακολούθησε το μονοπάτι και έφτασε σε έναν πανέμορφο κήπο γεμάτο πολύχρωμα λαχανικά.
Υπήρχαν κατακόκκινες ντομάτες.
Καταπράσινα αγγουράκια.
Πορτοκαλί καρότα.
Κίτρινες πιπεριές.
Και μοβ λάχανα που έλαμπαν κάτω από τον ήλιο.
Η Νταρντάνα περπατούσε ανάμεσα στα παρτέρια και θαύμαζε όλα τα χρώματα.
Λίγο πιο πέρα ανακάλυψε έναν μικρό ανεμόμυλο που γύριζε αργά με το αεράκι.
Δίπλα του υπήρχε ένα ξύλινο παγκάκι.
Κάθισε εκεί για λίγο και απόλαυσε τη θέα.
Οι μέλισσες πετούσαν από λουλούδι σε λουλούδι.
Οι πεταλούδες χόρευαν πάνω από τα φυτά.
Και το απαλό αεράκι έκανε τα φύλλα να λικνίζονται σαν να χαιρετούσαν τη Νταρντάνα.
Καθώς ο ήλιος άρχισε να δύει, ο ουρανός γέμισε χρυσές και ροζ αποχρώσεις.
Ολόκληρος ο λαχανόκηπος έμοιαζε με έναν τεράστιο πολύχρωμο πίνακα ζωγραφικής.
Η Νταρντάνα χαμογέλασε.
«Πόσο όμορφος είναι ο κόσμος όταν είναι γεμάτος χρώματα!» είπε.
Έπειτα πήρε τον δρόμο της επιστροφής, κρατώντας στην καρδιά της τις όμορφες εικόνες από τον μαγευτικό λαχανόκηπο.
