Ο Τορκ ήταν ένα δυνατό τζιπ που αγαπούσε τις διαδρομές στα βουνά. Όσο πιο δύσκολος ήταν ο δρόμος, τόσο περισσότερο χαμογελούσε.
Ένα πρωινό ο ουρανός ήταν καταγάλανος, όμως ξαφνικά άρχισαν να μαζεύονται μεγάλα, γκρίζα σύννεφα. Ο αέρας δυνάμωνε όλο και περισσότερο και σε λίγα λεπτά ξέσπασε μια δυνατή καταιγίδα.
Η βροχή έπεφτε ασταμάτητα. Μικρά ρυάκια δημιουργήθηκαν πάνω στο χώμα και ο δρόμος γέμισε λάσπες.
Ο Τορκ δεν σταμάτησε.
Με προσοχή πέρασε μέσα από τις λακκούβες, ανέβηκε έναν γλιστερό λόφο και συνέχισε τον δρόμο του, ενώ οι υαλοκαθαριστήρες του δούλευαν ασταμάτητα.
Λίγο αργότερα, η βροχή έγινε ακόμη πιο δυνατή. Ένα μεγάλο δέντρο λύγισε από τον αέρα και έπεσε μπροστά στον δρόμο.
Ο Τορκ σταμάτησε για λίγο.
Δεν υπήρχε τρόπος να περάσει.
Έκανε όπισθεν, βρήκε ένα μικρό χωμάτινο μονοπάτι που οδηγούσε μέσα από ένα λιβάδι και συνέχισε την πορεία του από άλλη διαδρομή.
Μετά από αρκετή ώρα, η καταιγίδα άρχισε να κοπάζει.
Τα σύννεφα άνοιξαν σιγά σιγά και ο ήλιος έκανε ξανά την εμφάνισή του.
Πάνω στα φύλλα των δέντρων έλαμπαν χιλιάδες σταγόνες σαν μικρά διαμάντια, ενώ στον ουρανό εμφανίστηκε ένα μεγάλο ουράνιο τόξο.
Ο Τορκ σταμάτησε για λίγο στην κορυφή ενός λόφου και κοίταξε το όμορφο τοπίο.
«Κάθε διαδρομή είναι διαφορετική», σκέφτηκε. «Άλλοτε έχει ήλιο, άλλοτε βροχή. Το όμορφο είναι να συνεχίζεις την εξερεύνηση.»
Με ένα χαρούμενο βουητό της μηχανής του, ξεκίνησε ξανά, έτοιμος να ανακαλύψει τι θα του επιφύλασσε η επόμενη μέρα.
