Ο Ρεξ ο Νταλίκας ξύπνησε νωρίς εκείνο το πρωινό.
Ο ήλιος μόλις είχε βγει και οι δρόμοι ήταν ακόμα ήσυχοι.
Τα μεγάλα του φώτα άνοιξαν σιγά σιγά τα μάτια του και το φορτηγό χαμογέλασε.
Στο πίσω μέρος του είχε κάτι πολύτιμο.
Κούτες γεμάτες παιχνίδια.
Μπάλες, παζλ, αυτοκινητάκια, κούκλες και βιβλία.
«Σήμερα», σκέφτηκε ο Ρεξ,
«έχω ένα πολύ σημαντικό ταξίδι.»
Οι πόλεις που θα πήγαινε ήταν μακρινές.
Χωριά με λίγα σπίτια, μικρά σχολεία και παιδικές χαρές που περίμεναν γέλια.
Εκεί, κάποια παιδιά δεν είχαν πολλά παιχνίδια.
Και ο Ρεξ δεν ήθελε κανένα παιδί να μείνει χωρίς παιχνίδι.
Ο δρόμος δεν ήταν εύκολος.
Πέρασε βουνά, γέφυρες και στροφές.
Ο αέρας φύσαγε δυνατά, αλλά ο Ρεξ δεν σταμάτησε.
«Για τα παιδιά», έλεγε μέσα του,
και συνέχιζε.
Στην πρώτη πόλη, τα παιδιά άκουσαν έναν ήχο.
Βρουουμ!
Έτρεξαν στην πλατεία και είδαν τον Ρεξ να σταματά.
Τα μάτια του έλαμψαν και άνοιξε σιγά την πόρτα του φορτίου.
Τα παιχνίδια φάνηκαν ένα ένα.
Τα παιδιά γέλασαν, χειροκρότησαν, αγκαλιάστηκαν.
Κάποια έπαιζαν για πρώτη φορά με καινούριο παιχνίδι.
Ο Ρεξ ένιωσε την καρδιά του να γεμίζει.
Και δεν σταμάτησε εκεί.
Πήγε σε δεύτερη πόλη.
Σε τρίτη.
Σε χωριά που ο δρόμος ήταν στενός και μακρύς.
Κάθε φορά, τα ίδια χαμόγελα.
Τα ίδια φωτεινά μάτια.
Τα ίδια γέλια.
Όταν το ταξίδι τελείωσε και ο Ρεξ γύρισε πίσω, ήταν κουρασμένος.
Αλλά χαρούμενος.
Στάθμευσε στο γκαράζ και έκλεισε τα φώτα του αργά.
Πριν κοιμηθεί, σκέφτηκε:
«Δεν μετράει πόσο μακριά πας…
αλλά για ποιον πας.»
Και κάπου, σε μακρινές πόλεις,
παιδιά έπαιζαν ακόμα.
Χάρη στον Ρεξ τον Νταλίκα.
