Ο Ρεξ ο νταλίκας αγαπούσε τα μεγάλα ταξίδια.
Κάθε φορά που ξεκινούσε μια καινούρια διαδρομή, ανυπομονούσε να δει όμορφα τοπία και μέρη που δεν είχε επισκεφθεί ποτέ.
Ένα πρωινό, καθώς οδηγούσε σε έναν φαρδύ αυτοκινητόδρομο, είδε μια μεγάλη μπλε πινακίδα.
«Διαδρομή των Μεγάλων Γεφυρών»
«Αυτό ακούγεται σαν μια υπέροχη περιπέτεια!» είπε χαμογελώντας.
Χωρίς να χάσει χρόνο, ακολούθησε τον δρόμο.
Η πρώτη γέφυρα περνούσε πάνω από μια καταγάλανη λίμνη.
Ο Ρεξ οδηγούσε αργά, θαυμάζοντας τους κύκνους που κολυμπούσαν στο νερό.
Λίγο πιο πέρα συνάντησε μια δεύτερη γέφυρα, χτισμένη ανάμεσα σε δύο ψηλά βουνά.
Από εκεί μπορούσε να δει έναν μεγάλο καταρράκτη που έπεφτε με δύναμη στα βράχια.
«Τι εντυπωσιακή θέα!» είπε.
Η διαδρομή συνέχισε μέσα από ένα δάσος με πανύψηλα πεύκα και πολύχρωμα αγριολούλουδα.
Στη συνέχεια, ο δρόμος τον οδήγησε στην πιο μεγάλη γέφυρα από όλες.
Ήταν τόσο ψηλή, που από πάνω της φαινόταν ολόκληρη η κοιλάδα.
Ο ήλιος άρχισε να δύει και ο ουρανός γέμισε χρυσές, πορτοκαλί και ροζ αποχρώσεις.
Ο Ρεξ σταμάτησε για λίγο σε ένα σημείο με θέα και κοίταξε το τοπίο.
«Κάθε δρόμος έχει κάτι όμορφο να σου δείξει, αρκεί να αφιερώσεις λίγο χρόνο για να το παρατηρήσεις», είπε.
Όταν έπεσε το βράδυ, άναψε τα φώτα του και πήρε τον δρόμο της επιστροφής.
Ήταν κουρασμένος, αλλά γεμάτος όμορφες εικόνες από το ταξίδι του.
Και καθώς οι πρώτοι αστέρες φώτιζαν τον ουρανό, ο Ρεξ χαμογέλασε, ανυπομονώντας ήδη για την επόμενη μεγάλη διαδρομή.
