Ο Μπούλης ξεκίνησε τη διαδρομή του μόλις ο ήλιος φάνηκε στον ορίζοντα. Μπροστά του απλωνόταν μια ατελείωτη χωμάτινη διαδρομή που οδηγούσε βαθιά μέσα στην έρημο.
Οι ρόδες του κυλούσαν σταθερά πάνω στο χώμα, ενώ γύρω του υψώνονταν τεράστιοι αμμόλοφοι με παράξενα σχέδια που είχε σχηματίσει ο άνεμος.
Όσο προχωρούσε, το τοπίο άλλαζε συνεχώς.
Σε ένα σημείο ανακάλυψε έναν μεγάλο πέτρινο κύκλο, φτιαγμένο από βράχους διαφορετικών μεγεθών.
«Πώς βρέθηκε αυτό εδώ;» αναρωτήθηκε.
Έκανε αργά τον γύρο του και συνέχισε τη διαδρομή του.
Λίγο πιο πέρα η έρημος άνοιγε σε μια απέραντη επίπεδη έκταση. Το χώμα είχε σκληρύνει από τον ήλιο και έμοιαζε με φυσική πίστα που χανόταν στον ορίζοντα.
Ο Μπούλης επιτάχυνε και ταξίδεψε για αρκετή ώρα, απολαμβάνοντας τη διαδρομή.
Στο βάθος εμφανίστηκαν μερικοί εντυπωσιακοί βράχοι, σμιλεμένοι από τον αέρα εδώ και χιλιάδες χρόνια.
Άλλοι έμοιαζαν με γιγάντιες στήλες και άλλοι με τεράστια γλυπτά.
Ο Μπούλης πέρασε ανάμεσά τους, παρατηρώντας τα ιδιαίτερα σχήματά τους.
Καθώς πλησίαζε το απόγευμα, ο ήλιος άρχισε να χαμηλώνει και η άμμος απέκτησε μια ζεστή χρυσαφένια απόχρωση.
Ο Μπούλης σταμάτησε για λίγο στην κορυφή ενός αμμόλοφου και κοίταξε την απέραντη έρημο που απλωνόταν μπροστά του.
Ήξερε πως κάθε διαδρομή είχε κάτι καινούριο να του δείξει.
Έβαλε μπροστά και συνέχισε το ταξίδι του, αφήνοντας πίσω του μόνο τα ίχνη από τις ρόδες του πάνω στην άμμο.
