Ο Βέλος ήταν ένα γρήγορο σπορ αυτοκίνητο που αγαπούσε τους μεγάλους, ανοιχτούς δρόμους. Του άρεσε να ταξιδεύει νωρίς το πρωί, όταν η κίνηση ήταν ελάχιστη και ο ήλιος μόλις έκανε την εμφάνισή του.
Ένα ξημέρωμα ξεκίνησε για μια διαδρομή που περνούσε μέσα από λόφους και κοιλάδες.
Καθώς προχωρούσε, ο ουρανός άλλαζε χρώματα. Το βαθύ μπλε έδινε σιγά σιγά τη θέση του στο πορτοκαλί και στο χρυσαφένιο της ανατολής.
Ο Βέλος απολάμβανε κάθε χιλιόμετρο.
Ο δρόμος είχε μεγάλες, απαλές στροφές που περνούσαν ανάμεσα σε αμπελώνες και μικρά πέτρινα γεφύρια.
Λίγο αργότερα έφτασε σε ένα σημείο όπου ο δρόμος ανέβαινε στην κορυφή ενός λόφου.
Σταμάτησε για λίγο.
Από εκεί μπορούσε να δει τον ήλιο να ανατέλλει πίσω από τα βουνά και να φωτίζει ολόκληρη την κοιλάδα.
Ύστερα συνέχισε το ταξίδι του.
Πέρασε μέσα από ένα δάσος με ψηλά πεύκα, διέσχισε μια μεγάλη γέφυρα πάνω από έναν ποταμό και ακολούθησε έναν δρόμο που έμοιαζε να χάνεται στον ορίζοντα.
Κάθε στροφή αποκάλυπτε και μια διαφορετική εικόνα.
Όταν ο ήλιος ανέβηκε ψηλά, ο Βέλος έφτασε σε ένα μικρό παρατηρητήριο δίπλα στον δρόμο.
Έμεινε για λίγο ακίνητος, απολαμβάνοντας την ησυχία και τον καθαρό αέρα.
Χαμογέλασε.
Δεν είχε σημασία πόσο μακριά θα ταξίδευε.
Για τον Βέλο, η μεγαλύτερη χαρά ήταν η ίδια η διαδρομή και όλα όσα μπορούσε να ανακαλύψει σε κάθε νέο ταξίδι.
