Η Τίνκερ αγαπούσε την καθαριότητα και ένιωθε μεγάλη χαρά κάθε φορά που έβλεπε έναν χώρο να γίνεται πεντακάθαρος. Κανένα φύλλο, κανένα χαρτάκι και καμία σκόνη δεν περνούσαν απαρατήρητα από τα προσεκτικά της μάτια.
Ένα πρωινό έφτασε σε ένα μεγάλο πάρκο, όπου τα μονοπάτια ήταν γεμάτα ξερά φύλλα που είχαν πέσει από τα δέντρα μετά από μια δυνατή νύχτα με αέρα.
«Έχουμε δουλειά σήμερα!» είπε χαρούμενα.
Ξεκίνησε αμέσως την αποστολή της.
Περνούσε αργά από τα πλακόστρωτα μονοπάτια, ενώ οι βούρτσες της μάζευαν προσεκτικά τα φύλλα. Σιγά σιγά, οι διάδρομοι άρχισαν να φαίνονται καθαροί και τα παγκάκια ξεχώριζαν ξανά μέσα στο πάρκο.
Στη συνέχεια συνέχισε γύρω από τη μικρή λιμνούλα. Εκεί υπήρχαν μερικά μικρά κλαδάκια που είχε φέρει ο αέρας.
Η Τίνκερ τα μάζεψε ένα ένα και καθάρισε προσεκτικά όλη την περιοχή.
Όσο περνούσε η ώρα, το πάρκο αποκτούσε ξανά τη γνώριμη, όμορφη εικόνα του.
Τα μονοπάτια ήταν καθαρά, τα παρτέρια τακτοποιημένα και οι χώροι έτοιμοι να υποδεχτούν όσους ήθελαν να κάνουν τη βόλτα τους.
Η Τίνκερ σταμάτησε για λίγο δίπλα σε ένα μεγάλο σιντριβάνι και κοίταξε γύρω της.
Όλα έδειχναν περιποιημένα.
Χαμογέλασε με ικανοποίηση.
«Η καθαριότητα κάνει κάθε μέρος πιο όμορφο», σκέφτηκε.
Πριν φύγει, έκανε έναν τελευταίο γύρο για να βεβαιωθεί πως δεν είχε μείνει τίποτα πίσω.
Έπειτα πήρε τον δρόμο της επιστροφής, γνωρίζοντας πως την επόμενη μέρα θα υπήρχε ένας ακόμη χώρος που θα περίμενε τη δική της φροντίδα.
