Η Νάγια, το χαρούμενο κίτρινο αμαξάκι, ξύπνησε ένα λαμπερό πρωινό γεμάτο αισιοδοξία.
Γυάλισε τα φωτεινά φώτα της, έλεγξε τις ρόδες της και ξεκίνησε τη βόλτα της στους ήσυχους δρόμους της γειτονιάς.
Ξαφνικά, είδε μια μικρή χρυσή πινακίδα να αιωρείται λίγα εκατοστά πάνω από το έδαφος.
Δεν έδειχνε καμία πόλη.
Έγραφε μόνο:
«Πολιτεία των Φωτεινών Δρόμων – Οι οδηγοί που χαμογελούν είναι πάντα ευπρόσδεκτοι.»
Η Νάγια άγγιξε προσεκτικά την πινακίδα.
Αμέσως, ένας δρόμος από χρυσά πλακάκια εμφανίστηκε μπροστά της και άρχισε να λάμπει.
Με ενθουσιασμό ακολούθησε τη διαδρομή.
Ύστερα από λίγο έφτασε σε μια πανέμορφη πολιτεία.
Οι δρόμοι έλαμπαν σαν να ήταν φτιαγμένοι από μικρά αστέρια και τα φανάρια άλλαζαν χρώματα με απαλές μελωδίες.
Στην είσοδο την περίμενε ένας ευγενικός κάστορας που φορούσε φωσφοριζέ γιλέκο και κρατούσε έναν χρυσό φακό.
«Καλώς ήρθες, Νάγια! Εδώ οι δρόμοι φωτίζονται από τις σωστές επιλογές των οδηγών.»
Η πρώτη στάση ήταν η Λεωφόρος των Έξυπνων Διαδρομών.
Μπροστά της εμφανίστηκαν τρεις διαφορετικοί δρόμοι.
Ο ένας ήταν ο πιο σύντομος.
Ο δεύτερος ο πιο γρήγορος.
Ο τρίτος ήταν εκείνος που περνούσε με ασφάλεια από σχολεία, πάρκα και ποδηλατόδρομους.
Η Νάγια επέλεξε τον τρίτο.
Μόλις ολοκλήρωσε τη διαδρομή, χιλιάδες μικρά φωτάκια άναψαν κατά μήκος του δρόμου.
«Η καλύτερη διαδρομή δεν είναι πάντα η πιο γρήγορη», είπε ο κάστορας.
«Είναι εκείνη που κάνει όλους να αισθάνονται ασφαλείς.»
Στη συνέχεια επισκέφθηκαν το Εργαστήριο των Φωτεινών Σημάτων.
Εκεί υπήρχαν εκατοντάδες πολύχρωμες πινακίδες και φανάρια.
Η Νάγια έμαθε πώς κάθε σήμα βοηθά τους οδηγούς και τους πεζούς να κινούνται αρμονικά.
Όταν τοποθέτησε σωστά όλες τις πινακίδες σε μια μικρή δοκιμαστική πόλη, οι δρόμοι άρχισαν να λάμπουν ακόμη περισσότερο.
«Η σωστή ενημέρωση οδηγεί πάντα σε καλύτερες αποφάσεις», είπε ο κάστορας.
Η τελευταία στάση ήταν η πιο εντυπωσιακή.
Πάνω από μια τεράστια αψίδα έγραφε:
«Η Πλατεία των Χρυσών Φαναριών.»
Στο κέντρο υπήρχε ένα μεγάλο φανάρι που δεν άλλαζε μόνο κόκκινο, πορτοκαλί και πράσινο.
Όταν κάποιος οδηγούσε με υπευθυνότητα, το φανάρι γινόταν χρυσό και γέμιζε την πλατεία με ζεστό φως.
Η Νάγια έκανε έναν τελευταίο γύρο, σταμάτησε ευγενικά στις διαβάσεις, έδωσε προτεραιότητα όπου χρειαζόταν και οδήγησε πάντα με προσοχή.
Ξαφνικά, το μεγάλο φανάρι άρχισε να λάμπει ολόχρυσο.
Ολόκληρη η πολιτεία φωτίστηκε σαν να είχε ανατείλει ένας δεύτερος ήλιος.
Ο κάστορας χαμογέλασε.
«Η υπευθυνότητα φωτίζει τον δρόμο για όλους.»
Πριν αποχαιρετήσει τη Νάγια, της χάρισε ένα μικρό χρυσό φανάρι.
Δεν χρειαζόταν μπαταρίες.
Έλαμπε μόνο όταν η Νάγια οδηγούσε με ευγένεια, βοηθούσε τους άλλους και έδειχνε σεβασμό σε όλους όσοι βρίσκονταν στον δρόμο.
Η Νάγια ευχαρίστησε τον νέο της φίλο και πήρε τον δρόμο της επιστροφής.
Από εκείνη την ημέρα, όπου κι αν ταξίδευε, το μικρό χρυσό φανάρι φώτιζε διακριτικά το δρόμο της.
Και όλοι όσοι τη συναντούσαν θυμούνταν πως ένας πραγματικά καλός οδηγός δεν ξεχωρίζει μόνο για την ικανότητά του, αλλά και για την ευγένεια, την προσοχή και τον σεβασμό που δείχνει στους γύρω του.
