Ο Τέρορ, το δυνατό μικρό αμαξάκι, ξύπνησε ένα ηλιόλουστο πρωινό γεμάτος ανυπομονησία.
Μόλις βγήκε από το γκαράζ του, βρήκε έναν περίεργο μεταλλικό κύβο.
Πάνω του αναβόσβηνε μια μόνο φράση.
«Προορισμός: Η Πόλη των Χιλίων Σχημάτων.»
Ο Τέρορ πάτησε απαλά τον κύβο και αμέσως εμφανίστηκε μπροστά του ένας δρόμος από φωτεινά εξάγωνα.
Τον ακολούθησε χωρίς δεύτερη σκέψη.
Ύστερα από αρκετή ώρα έφτασε σε μια εντυπωσιακή πόλη.
Όμως κάτι παράξενο συνέβαινε.
Τα σπίτια μετακινούνταν μόνα τους.
Οι γέφυρες άλλαζαν θέση.
Οι δρόμοι γύριζαν αργά σαν τεράστια γρανάζια.
Ολόκληρη η πόλη μεταμορφωνόταν συνεχώς.
Ένα μικρό ηλεκτρικό όχημα τον πλησίασε.
«Καλώς ήρθες! Πρόλαβες την αλλαγή της ημέρας.»
«Γιατί αλλάζουν όλα;» ρώτησε ο Τέρορ.
«Γιατί εδώ τίποτα δεν μένει ίδιο. Κάθε πρωί η πόλη αποκτά νέο σχέδιο για να ανακαλύπτουν όλοι καινούριες διαδρομές.»
Ο Τέρορ ξεκίνησε την ξενάγηση.
Πέρασε από μια γειτονιά όπου τα κτίρια άνοιγαν σαν βιβλία.
Έπειτα βρέθηκε σε μια πλατεία που μετατρεπόταν σε τεράστιο λαβύρινθο.
Λίγο αργότερα ένας δρόμος σηκώθηκε απαλά και έγινε γέφυρα πάνω από μια λίμνη.
Ο Τέρορ δεν είχε ξαναδεί κάτι παρόμοιο.
Η επόμενη στάση ήταν το Κέντρο Ιδεών.
Στο εσωτερικό υπήρχε ένα τεράστιο τραπέζι γεμάτο μικροσκοπικά κτίρια.
Οι επισκέπτες μπορούσαν να δημιουργήσουν το σχέδιο της πόλης για την επόμενη ημέρα.
Ο Τέρορ άρχισε να μετακινεί μικρές γέφυρες, πάρκα και ποδηλατόδρομους.
Πρόσθεσε μεγάλες πλατείες με δέντρα, ασφαλείς διαδρομές και χώρους παιχνιδιού.
Μόλις ολοκλήρωσε το σχέδιό του, ολόκληρη η μακέτα άρχισε να φωτίζεται.
«Το σχέδιό σου εγκρίθηκε!» ανακοίνωσε ένας υπολογιστής.
Το ίδιο βράδυ, η πραγματική πόλη άλλαξε μορφή ακολουθώντας τις ιδέες του.
Οι κάτοικοι ενθουσιάστηκαν.
Τα παιδιά έτρεχαν στις νέες πλατείες, οι ποδηλάτες απολάμβαναν τις διαδρομές και όλοι ανακάλυπταν διαφορετικές γωνιές της πόλης.
Πριν φύγει, ο δήμαρχος του χάρισε έναν μικρό μεταλλικό κύβο, ίδιο με εκείνον που τον είχε οδηγήσει εκεί.
«Τι κάνει;» ρώτησε ο Τέρορ.
«Δεν αλλάζει πόλεις», απάντησε ο δήμαρχος.
«Σου θυμίζει πως κάθε μεγάλο έργο ξεκινά από μια μικρή ιδέα που κάποιος τόλμησε να σχεδιάσει.»
Ο Τέρορ επέστρεψε στο σπίτι του κρατώντας προσεκτικά τον κύβο.
Από τότε, κάθε φορά που συναντούσε έναν δύσκολο δρόμο ή ένα πρόβλημα, δεν έψαχνε πρώτα τη λύση.
Έψαχνε μια νέα ιδέα.
Γιατί είχε μάθει πως ο κόσμος γίνεται καλύτερος όταν έχουμε το θάρρος να τον φανταζόμαστε διαφορετικό από ό,τι είναι σήμερα.
