_large.png)
Ο Τέρορ άφησε πίσω του τον ασφαλτοστρωμένο δρόμο και μπήκε σε μια μεγάλη χωμάτινη διαδρομή που περνούσε ανάμεσα σε λόφους και πυκνά δέντρα.
Οι ρόδες του κυλούσαν σταθερά πάνω στο χώμα, ενώ πίσω του σηκωνόταν ένα μικρό σύννεφο σκόνης.
«Αυτός είναι ο αγαπημένος μου δρόμος!» είπε με ενθουσιασμό.
Όσο προχωρούσε, το μονοπάτι γινόταν όλο και πιο ενδιαφέρον.
Άλλοτε περνούσε δίπλα από μεγάλους βράχους και άλλοτε μέσα από μικρά ξέφωτα, όπου ο ήλιος φώτιζε το έδαφος ανάμεσα στα δέντρα.
Λίγο πιο πέρα εμφανίστηκε μια μεγάλη ανηφόρα.
Ο Τέρορ πάτησε σταθερά το γκάζι και ανέβηκε χωρίς δυσκολία μέχρι την κορυφή.
Από εκεί μπορούσε να δει ολόκληρη τη διαδρομή που είχε διανύσει.
Συνέχισε το ταξίδι του και βρέθηκε μπροστά σε μια σειρά από μικρούς χωμάτινους λόφους.
Περνούσε επάνω τους έναν έναν, ενώ η ανάρτησή του απορροφούσε κάθε μικρή λακκούβα του δρόμου.
Ύστερα η διαδρομή μπήκε μέσα σε ένα πευκοδάσος.
Το άρωμα των πεύκων γέμιζε τον αέρα και μια δροσερή σκιά σκέπαζε το μονοπάτι.
Όταν βγήκε ξανά στο φως, αντίκρισε μια μεγάλη ανοιχτή πεδιάδα.
Σταμάτησε για λίγο στην άκρη του δρόμου και κοίταξε τον ορίζοντα.
Μπροστά του απλωνόταν ακόμη περισσότερη χωμάτινη διαδρομή.
Ο Τέρορ χαμογέλασε.
Έβαλε μπροστά και συνέχισε το ταξίδι του, γιατί ήξερε πως οι πιο όμορφες περιπέτειες αρχίζουν πάντα εκεί όπου τελειώνει η άσφαλτος.
