Η Νάγια ξύπνησε ένα όμορφο ανοιξιάτικο πρωινό γεμάτη χαρά και περιέργεια.
Της άρεσε να ανακαλύπτει καινούρια μέρη και να παρατηρεί κάθε μικρή λεπτομέρεια γύρω της.
Εκείνη την ημέρα αποφάσισε να ακολουθήσει ένα μικρό πλακόστρωτο μονοπάτι που δεν είχε περπατήσει ποτέ.
Μετά από λίγη ώρα έφτασε μπροστά σε ένα μεγάλο γυάλινο κτίριο.
Πάνω από την είσοδο υπήρχε μια πινακίδα που έγραφε:
«Το Μαγικό Θερμοκήπιο των Θαυμάτων».
Η Νάγια μπήκε μέσα και αμέσως εντυπωσιάστηκε.
Γύρω της υπήρχαν λουλούδια κάθε χρώματος, πανύψηλα φυτά με τεράστια φύλλα και μικρά δέντρα γεμάτα πολύχρωπους καρπούς.
Το θερμοκήπιο ήταν χωρισμένο σε διαφορετικές αίθουσες και καθεμία έκρυβε μια νέα έκπληξη.
Στην πρώτη αίθουσα υπήρχαν φυτά από τροπικά δάση.
Στη δεύτερη υπήρχαν κάκτοι με εντυπωσιακά σχήματα και μικρά ανθισμένα λουλούδια.
Στην τρίτη αίθουσα ανακάλυψε φυτά που άνοιγαν τα άνθη τους μόνο όταν τα φώτιζε ο ήλιος.
Η Νάγια περπατούσε αργά και παρατηρούσε τα πάντα με μεγάλο ενδιαφέρον.
Λίγο πιο πέρα βρήκε ένα μικρό εργαστήριο κηπουρικής.
Εκεί οι επισκέπτες μπορούσαν να φυτέψουν έναν σπόρο σε ένα μικρό γλαστράκι.
Η Νάγια πήρε λίγο χώμα, φύτεψε προσεκτικά τον σπόρο και τον πότισε.
«Θα μεγαλώσει σιγά σιγά, αρκεί να τον φροντίζω», είπε χαμογελώντας.
Στη συνέχεια ανέβηκε σε ένα ξύλινο μπαλκόνι που βρισκόταν στο κέντρο του θερμοκηπίου.
Από εκεί μπορούσε να δει όλα τα φυτά από ψηλά.
Το θέαμα ήταν μοναδικό.
Τα χρώματα των λουλουδιών έμοιαζαν με έναν τεράστιο ζωντανό πίνακα ζωγραφικής.
Πριν φύγει, οι υπεύθυνοι του θερμοκηπίου της χάρισαν το μικρό γλαστράκι που είχε φυτέψει.
Η Νάγια το κράτησε προσεκτικά στα χέρια της.
Καθώς επέστρεφε στο σπίτι, ένιωθε πολύ χαρούμενη.
Ήξερε πως κάθε μεγάλο λουλούδι ξεκινά από έναν μικρό σπόρο και λίγη φροντίδα.
Και ανυπομονούσε να δει το μικρό της φυτό να μεγαλώνει μέρα με τη μέρα, θυμίζοντάς της εκείνη την υπέροχη περιπέτεια στο Μαγικό Θερμοκήπιο.
