Ο Στέλιος ο τροχονόμος ξύπνησε νωρίς ένα φωτεινό πρωινό και φόρεσε με περηφάνια τη στολή του.
Γυάλισε το καπέλο του, πήρε τη σφυρίχτρα του και ξεκίνησε για μια ακόμη όμορφη ημέρα.
Όμως, λίγο πριν φτάσει στη διασταύρωση όπου εργαζόταν, ένα πολύχρωμο ταχυδρομικό αερόστατο προσγειώθηκε δίπλα του.
Ο ταχυδρόμος του παρέδωσε έναν χρυσό φάκελο.
Ο Στέλιος τον άνοιξε και διάβασε:
«Σας προσκαλούμε στην Πόλη χωρίς Δρόμους. Χρειαζόμαστε τη βοήθειά σας!»
«Πόλη... χωρίς δρόμους;» αναρωτήθηκε.
Γεμάτος περιέργεια, ακολούθησε τον χάρτη που υπήρχε μέσα στον φάκελο.
Μετά από λίγο έφτασε σε μια εντυπωσιακή πολιτεία.
Πράγματι, δεν υπήρχαν δρόμοι.
Οι κάτοικοι μετακινούνταν πάνω σε φωτεινά μονοπάτια που εμφανίζονταν στον αέρα, ενώ μικρές γέφυρες από σύννεφα ένωναν τα κτίρια.
Μερικοί ταξίδευαν με ιπτάμενα ποδήλατα, άλλοι με μικρά αερόστατα και άλλοι πάνω σε κινούμενες πλατφόρμες που γλιστρούσαν αθόρυβα.
Στην κεντρική πλατεία τον περίμενε η δήμαρχος της πόλης.
«Όλα λειτουργούν υπέροχα», του είπε, «αλλά οι επισκέπτες μπερδεύονται εύκολα. Χρειαζόμαστε κάποιον που να οργανώσει τις διαδρομές με έξυπνο τρόπο.»
Ο Στέλιος χαμογέλασε.
Ξεκίνησε αμέσως να παρατηρεί πώς κινούνταν όλοι.
Δεν χρειάστηκε να σταματήσει κανέναν.
Αντί γι' αυτό, σκέφτηκε έναν πιο δημιουργικό τρόπο.
Τοποθέτησε πολύχρωμες φωτεινές σημαίες στον ουρανό.
Οι μπλε οδηγούσαν στη βιβλιοθήκη.
Οι πράσινες στους κήπους.
Οι πορτοκαλί στο μουσείο.
Οι μωβ στο παρατηρητήριο των αστεριών.
Στη συνέχεια σχεδίασε μεγάλα φωτεινά σύμβολα πάνω στα σύννεφα.
Ένα βιβλίο, ένα λουλούδι, ένα τηλεσκόπιο και ένα μουσικό κλειδί βοηθούσαν όλους να βρίσκουν εύκολα τον προορισμό τους.
Οι κάτοικοι ενθουσιάστηκαν.
Μικροί και μεγάλοι μπορούσαν πλέον να μετακινούνται άνετα χωρίς να χάνονται.
Το απόγευμα ο Στέλιος επισκέφθηκε τον Πύργο της Θέασης.
Από εκεί ψηλά έβλεπε ολόκληρη την πόλη.
Τα φωτεινά μονοπάτια έμοιαζαν με πολύχρωμες κορδέλες που χόρευαν ανάμεσα στα σύννεφα, ενώ τα αερόστατα κινούνταν ήρεμα ακολουθώντας τις νέες διαδρομές.
Η δήμαρχος του χάρισε μια μικρή ασημένια πυξίδα.
«Δεν δείχνει μόνο τον βορρά», του είπε.
«Δείχνει πάντα τον πιο σωστό δρόμο για να βοηθάς τους άλλους.»
Ο Στέλιος την έβαλε προσεκτικά στην τσέπη του και πήρε τον δρόμο της επιστροφής.
Καθώς ο ήλιος έδυε, χαμογέλασε.
Κατάλαβε πως ένας καλός τροχονόμος δεν φροντίζει μόνο για την κυκλοφορία.
Βοηθά τους ανθρώπους να βρίσκουν τον δρόμο τους, όπου κι αν βρίσκονται, ακόμη κι αν... δεν υπάρχουν καθόλου δρόμοι.
