Ο Νίκος ο αστροναύτης ξύπνησε ένα καθαρό πρωινό γεμάτος ενθουσιασμό.
Φόρεσε τη λευκή διαστημική του στολή, γυάλισε το κράνος του και έκανε τον τελευταίο έλεγχο στο μικρό του διαστημόπλοιο.
Καθώς ετοιμαζόταν να ξεκινήσει μια ακόμη αποστολή, είδε ένα μικρό ασημένιο αστέρι να αιωρείται μπροστά του.
Το αστέρι κρατούσε έναν λαμπερό φάκελο.
Ο Νίκος τον άνοιξε με προσοχή.
«Σταθμός των Φωτεινών Αστερισμών – Οι μεγάλοι εξερευνητές του διαστήματος είναι πάντα ευπρόσδεκτοι.»
Μόλις άγγιξε την πρόσκληση, το διαστημόπλοιό του τυλίχθηκε από ένα απαλό γαλάζιο φως.
Ένα μονοπάτι από λαμπερά αστέρια σχηματίστηκε μπροστά του και τον οδήγησε βαθιά μέσα στο διάστημα.
Ύστερα από λίγο έφτασε σε έναν εντυπωσιακό διαστημικό σταθμό.
Οι θόλοι του ήταν φτιαγμένοι από διάφανο κρύσταλλο και γύρω του περιφέρονταν πολύχρωμοι αστεροειδείς που έλαμπαν σαν πολύτιμοι λίθοι.
Στην είσοδο τον περίμενε ένα μικρό ρομπότ με χρυσές κεραίες.
«Καλώς ήρθες, Νίκο! Σήμερα θα γνωρίσεις τα μυστικά των αστερισμών και των μεγάλων διαστημικών ταξιδιών.»
Η πρώτη στάση ήταν η Αίθουσα των Ζωντανών Αστερισμών.
Ολόκληρη η οροφή ήταν γεμάτη αστέρια.
Όμως αυτά δεν έμεναν ακίνητα.
Ενώνονταν μεταξύ τους με φωτεινές γραμμές και σχημάτιζαν δεκάδες διαφορετικές εικόνες.
Έναν κύκνο.
Ένα λιοντάρι.
Ένα καράβι.
Ένα τηλεσκόπιο.
Το ρομπότ έδωσε στον Νίκο έναν μικρό φωτεινό δείκτη.
Με προσοχή ένωσε μερικά αστέρια και δημιούργησε έναν ολοκαίνουργιο αστερισμό σε σχήμα πυραύλου.
Όλος ο θόλος γέμισε χειροκροτήματα από μικρά φωτεινά αστέρια.
«Η φαντασία μάς βοηθά να βλέπουμε νέες δυνατότητες», είπε το ρομπότ.
Έπειτα επισκέφθηκαν το Εργαστήριο των Διαστημικών Εφευρέσεων.
Εκεί υπήρχαν εργαλεία, μικροί δορυφόροι και παράξενα μηχανήματα που λειτουργούσαν με την ενέργεια των άστρων.
Ο Νίκος κατασκεύασε ένα μικρό εξερευνητικό ρομπότ που μπορούσε να επισκέπτεται δύσκολα σημεία και να στέλνει εικόνες πίσω στον σταθμό.
Μόλις το ενεργοποίησε, το ρομπότ πέταξε χαρούμενα γύρω από την αίθουσα.
«Οι μεγάλες ανακαλύψεις ξεκινούν πάντα από μια έξυπνη ιδέα», είπε το ρομπότ-ξεναγός.
Η τελευταία στάση ήταν η πιο μαγική.
Μπροστά τους υψωνόταν ένας τεράστιος γυάλινος θόλος.
Πάνω από την είσοδο έγραφε:
«Το Παρατηρητήριο των Αυριανών Ονείρων.»
Στο κέντρο υπήρχε ένα τεράστιο τηλεσκόπιο.
Ο Νίκος κοίταξε μέσα από αυτό.
Δεν είδε μόνο αστέρια.
Είδε παιδιά να κατασκευάζουν πυραύλους από χαρτόνι, επιστήμονες να κάνουν νέες ανακαλύψεις και ανθρώπους να συνεργάζονται για να εξερευνήσουν το άγνωστο.
Το ρομπότ χαμογέλασε.
«Κάθε μεγάλο ταξίδι αρχίζει με κάποιον που τολμά να ονειρευτεί.»
Πριν επιστρέψει, χάρισε στον Νίκο μια μικρή κρυστάλλινη πυξίδα σε σχήμα αστεριού.
Δεν έδειχνε τον βορρά.
Άρχιζε να λάμπει μόνο όταν ο Νίκος μάθαινε κάτι καινούριο, ανακάλυπτε μια νέα ιδέα ή ενέπνεε κάποιον να αγαπήσει την εξερεύνηση και τη γνώση.
Ο Νίκος ευχαρίστησε τον νέο του φίλο και επιβιβάστηκε ξανά στο διαστημόπλοιό του.
Όταν επέστρεψε στη Γη, κοίταξε για λίγο τον νυχτερινό ουρανό.
Τα αστέρια έμοιαζαν πιο κοντινά από ποτέ.
Και κάθε φορά που η μικρή κρυστάλλινη πυξίδα άναβε απαλά, ο Νίκος θυμόταν πως το μεγαλύτερο σύμπαν που μπορούμε να εξερευνήσουμε είναι εκείνο της περιέργειας, της γνώσης και της φαντασίας.
