Ο Άγγελος μπήκε στο εργαστήριό του ένα ηλιόλουστο πρωινό, έτοιμος να ξεκινήσει έναν καινούριο πίνακα.
Άνοιξε τις κουρτίνες, έβαλε τον μεγάλο καμβά στο κέντρο του δωματίου και τοποθέτησε δίπλα του όλα τα χρώματα και τα πινέλα του.
Εκείνη τη φορά ήθελε να δοκιμάσει κάτι διαφορετικό.
«Θα ζωγραφίσω κάτι που θα μοιάζει ζωντανό!» είπε χαμογελώντας.
Πρώτα δημιούργησε έναν μεγάλο ουρανό γεμάτο όμορφα χρώματα.
Ύστερα πρόσθεσε μια πόλη με μικρά σπίτια, δρόμους και ανθρώπους που περπατούσαν.
Κάθε λεπτομέρεια χρειαζόταν υπομονή.
Ζωγράφισε μικρά παράθυρα, λουλούδια στα μπαλκόνια και φώτα στους δρόμους.
Όσο περνούσαν οι ώρες, ο πίνακας γινόταν όλο και πιο εντυπωσιακός.
Κάποια στιγμή παρατήρησε κάτι ξεχωριστό.
Όταν το φως του ήλιου έπεφτε πάνω στα χρώματα από διαφορετική πλευρά, ο πίνακας έμοιαζε να αλλάζει.
Το πρωί φαινόταν φωτεινός και χαρούμενος.
Το απόγευμα αποκτούσε πιο ζεστά χρώματα, σαν η ζωγραφισμένη πόλη να ετοιμαζόταν για τη δύση του ήλιου.
Ο Άγγελος ενθουσιάστηκε.
Συνέχισε να προσθέτει μικρές λεπτομέρειες μέχρι την τελευταία πινελιά.
Όταν ολοκλήρωσε το έργο του, το τοποθέτησε στον τοίχο και έκανε λίγα βήματα πίσω.
Χαμογέλασε περήφανος.
Δεν είχε φτιάξει απλώς έναν πίνακα.
Είχε δημιουργήσει μια μικρή ιστορία γεμάτη χρώματα.
Και κάθε φορά που κάποιος θα τον κοιτούσε, θα μπορούσε να ανακαλύψει μια καινούρια λεπτομέρεια που δεν είχε προσέξει πριν.
