Η δασκάλα Ευγενία ετοίμαζε την τάξη της για μια όμορφη μέρα γεμάτη παιχνίδια, τραγούδια και καινούρια πράγματα να μάθουν τα παιδιά.
Όμως, μόλις χτύπησε το κουδούνι, παρατήρησε ότι ο μικρός Λεωνίδας καθόταν μόνος του και ήταν πολύ στενοχωρημένος.
«Τι συμβαίνει;» τον ρώτησε η δασκάλα Ευγενία.
«Δεν μπορώ να ζωγραφίσω τόσο όμορφα όσο οι φίλοι μου», είπε ο Λεωνίδας. «Νομίζω ότι δεν είμαι καλός σε τίποτα.»
Η δασκάλα Ευγενία χαμογέλασε γλυκά.
«Κάθε παιδί είναι ξεχωριστό και έχει το δικό του ταλέντο», του είπε.
Έπειτα κάλεσε όλα τα παιδιά να παίξουν ένα παιχνίδι.
«Σήμερα θα ανακαλύψουμε τι κάνει τον καθένα μας μοναδικό!»
Η μικρή Άννα τραγούδησε ένα όμορφο τραγούδι.
Ο Πέτρος έφτιαξε έναν ψηλό πύργο με τουβλάκια.
Η Ελένη διάβασε ένα παραμύθι με υπέροχη φωνή.
Και όταν ήρθε η σειρά του Λεωνίδα, εκείνος βοήθησε έναν φίλο του να μαζέψει τα παιχνίδια που είχαν πέσει κάτω.
Η δασκάλα Ευγενία χαμογέλασε.
«Είδες; Εσύ έχεις μια πολύ μεγάλη καρδιά και είσαι πάντα πρόθυμος να βοηθήσεις. Αυτό είναι ένα σπουδαίο χάρισμα.»
Ο Λεωνίδας χαμογέλασε για πρώτη φορά εκείνη την ημέρα.
Το απόγευμα, όλα τα παιδιά ζωγράφισαν μια μεγάλη αφίσα που έγραφε:
«Όλοι είμαστε διαφορετικοί και όλοι είμαστε μοναδικοί!»
Η δασκάλα Ευγενία κοίταξε τα παιδιά με αγάπη.
«Δεν χρειάζεται να είμαστε ίδιοι για να είμαστε υπέροχοι», είπε.
Και εκείνη την ημέρα, η τάξη γέμισε με χαμόγελα, αγκαλιές και όμορφες ζωγραφιές.
Ο μικρός Λεωνίδας έφυγε χαρούμενος για το σπίτι και πριν κλείσει την πόρτα, γύρισε και είπε:
«Ευχαριστώ, κυρία Ευγενία. Σήμερα ξαναβρήκα το χαμόγελό μου.»
Η δασκάλα Ευγενία χαμογέλασε.
Γιατί ήξερε ότι το πιο όμορφο μάθημα δεν βρίσκεται μόνο στα βιβλία.
Βρίσκεται στην καλοσύνη, στη φιλία και στην αγάπη.
