Η δασκάλα Ευγενία ξύπνησε νωρίς ένα όμορφο ανοιξιάτικο πρωινό και είχε μια ξεχωριστή ιδέα.
«Σήμερα το μάθημα δεν θα γίνει μέσα στην τάξη», είπε χαμογελώντας.
«Θα γίνει έξω, στη φύση!»
Οι μαθητές ενθουσιάστηκαν.
Όλοι μαζί περπάτησαν μέχρι ένα μεγάλο καταπράσινο λιβάδι, όπου στη μέση στεκόταν ένα τεράστιο δέντρο με πλατιά κλαδιά που χάριζαν δροσερή σκιά.
Η δασκάλα Ευγενία άπλωσε ένα μεγάλο πολύχρωμο χαλί πάνω στο γρασίδι.
Τα παιδιά κάθισαν γύρω της με τα τετράδια και τα μολύβια τους.
«Σήμερα», είπε η δασκάλα, «θα ζωγραφίσουμε ό,τι βλέπουμε γύρω μας.»
Τα παιδιά άρχισαν να κοιτάζουν προσεκτικά.
Άλλα ζωγράφισαν τις πεταλούδες.
Άλλα τα λουλούδια.
Κάποια σχεδίασαν τα σύννεφα που ταξίδευαν στον ουρανό.
Και μερικά ζωγράφισαν το μεγάλο δέντρο που τους χάριζε τη σκιά του.
Η δασκάλα Ευγενία περπατούσε ανάμεσά τους, χαμογελούσε και θαύμαζε κάθε ζωγραφιά.
«Καθένας βλέπει τον κόσμο με τον δικό του μοναδικό τρόπο», είπε.
Όταν ολοκλήρωσαν τα σχέδιά τους, τα άπλωσαν όλα πάνω στο γρασίδι.
Ήταν τόσο διαφορετικά μεταξύ τους, αλλά όλα πανέμορφα.
Καθώς το μάθημα τελείωνε, ένα απαλό αεράκι κουνούσε τα φύλλα του δέντρου και τα πουλάκια τραγουδούσαν.
Η δασκάλα Ευγενία κοίταξε τους μαθητές της και χαμογέλασε.
«Σήμερα δεν μάθαμε μόνο να ζωγραφίζουμε», είπε.
«Μάθαμε να παρατηρούμε τον κόσμο γύρω μας.»
Τα παιδιά χειροκρότησαν χαρούμενα και πήραν τον δρόμο της επιστροφής, κρατώντας τις ζωγραφιές τους σαν μικρούς θησαυρούς.
