Ο Χρήστος έφτασε νωρίς στο αεροδρόμιο, όπου το αεροπλάνο του περίμενε έτοιμο στον διάδρομο.
Αφού ολοκλήρωσε όλους τους απαραίτητους ελέγχους, μπήκε στο πιλοτήριο και ενεργοποίησε τα όργανα.
Σε λίγο το αεροπλάνο άρχισε να κινείται αργά προς τον διάδρομο απογείωσης.
Ο Χρήστος πήρε θέση, επιτάχυνε και λίγα δευτερόλεπτα αργότερα το αεροπλάνο σηκώθηκε απαλά στον αέρα.
Καθώς ανέβαινε όλο και πιο ψηλά, η πόλη γινόταν ολοένα και μικρότερη.
Λίγο αργότερα βρέθηκε πάνω από τα σύννεφα.
Ο ουρανός ήταν καταγάλανος και το λευκό σύννεφο που απλωνόταν από κάτω έμοιαζε με ένα απέραντο αφράτο χαλί.
Ο Χρήστος απολάμβανε τη θέα από το πιλοτήριο.
Στη διαδρομή πέρασε πάνω από ψηλές βουνοκορφές, απέραντες πεδιάδες και γαλάζιες ακτές που έλαμπαν κάτω από το φως του ήλιου.
Όσο πλησίαζε στον προορισμό του, ο πύργος ελέγχου έδωσε την άδεια για την προσγείωση.
Ο Χρήστος κατέβασε σταδιακά το ύψος του αεροπλάνου και ευθυγραμμίστηκε με τον διάδρομο.
Η προσγείωση έγινε ομαλά.
Μόλις το αεροπλάνο σταμάτησε, χαμογέλασε με ικανοποίηση.
Του άρεσε κάθε ταξίδι, γιατί από ψηλά ο κόσμος έμοιαζε διαφορετικός.
Ήξερε πως κάθε απογείωση ήταν η αρχή μιας νέας περιπέτειας και κάθε προσγείωση το τέλος ενός ακόμη όμορφου ταξιδιού.
