Ο Νίκος φόρεσε τη στολή του, μπήκε στο διαστημόπλοιό του και ξεκίνησε για μια νέα αποστολή. Αυτή τη φορά ο προορισμός του ήταν ένας μικρός πλανήτης που είχε ανακαλυφθεί μόλις πριν από λίγες ημέρες.
Μόλις προσγειώθηκε, άνοιξε την καταπακτή και έκανε τα πρώτα του βήματα στην παράξενη επιφάνειά του.
Το έδαφος είχε ασημένιο χρώμα και ο ουρανός ήταν γεμάτος μικρούς φωτεινούς πλανήτες που φαίνονταν πολύ κοντά.
Καθώς προχωρούσε, είδε κάτι που τον άφησε έκπληκτο.
Μπροστά του υπήρχε ένας τεράστιος κήπος.
Δεν είχε όμως συνηθισμένα λουλούδια.
Άλλα έμοιαζαν με μικρά αστέρια, άλλα άνοιγαν αργά τα πέταλά τους όταν τα φώτιζε το φως και άλλα είχαν φύλλα που λαμπύριζαν σαν πολύχρωμοι κρύσταλλοι.
Ο Νίκος περπατούσε ανάμεσά τους, παρατηρώντας κάθε φυτό με μεγάλη προσοχή.
Στο κέντρο του κήπου υπήρχε ένα δέντρο με διάφανα φύλλα που άλλαζαν χρώμα κάθε λίγα δευτερόλεπτα.
Έμεινε για ώρα κοιτάζοντάς το.
Ήταν σαν ολόκληρο το δέντρο να ζωγράφιζε μόνο του τον ουρανό.
Ο Νίκος έβγαλε τη φωτογραφική μηχανή του και τράβηξε πολλές φωτογραφίες για να τις δείξει όταν θα επέστρεφε στη Γη.
Πριν φύγει, έκανε ακόμη μία βόλτα στον παράξενο κήπο.
Ήθελε να θυμάται κάθε μικρή λεπτομέρεια αυτού του μοναδικού τόπου.
Ύστερα μπήκε ξανά στο διαστημόπλοιό του και ξεκίνησε το ταξίδι της επιστροφής.
Καθώς ο μικρός πλανήτης απομακρυνόταν από το παράθυρο, ο Νίκος χαμογέλασε.
Ήξερε πως το διάστημα ήταν γεμάτο απίθανους κόσμους και πως κάθε νέα αποστολή θα του αποκάλυπτε ένα ακόμη μοναδικό θαύμα.
