Η Δήμητρα, η ταλαντούχα ηθοποιός, ξύπνησε ένα φωτεινό ανοιξιάτικο πρωινό γεμάτη ενθουσιασμό.
Καθώς ετοιμαζόταν για τη μέρα της, βρήκε μπροστά στην πόρτα του σπιτιού της έναν παλιό κόκκινο φάκελο.
Πάνω του υπήρχε μια χρυσή σφραγίδα σε σχήμα θεατρικής μάσκας.
Η Δήμητρα τον άνοιξε προσεκτικά.
Μέσα υπήρχε ένα εισιτήριο και μια σύντομη πρόσκληση.
«Σας περιμένουμε στο Θέατρο των Χιλίων Ρόλων. Η επόμενη παράσταση δεν μπορεί να ξεκινήσει χωρίς εσάς.»
Χωρίς να χάσει χρόνο, ακολούθησε τον χάρτη που συνόδευε την πρόσκληση.
Το μονοπάτι την οδήγησε σε ένα εντυπωσιακό πέτρινο θέατρο, κρυμμένο ανάμεσα σε καταπράσινους λόφους.
Οι πόρτες άνοιξαν μόνες τους.
Ένας χαμογελαστός σκίουρος, ντυμένος σκηνοθέτης, την καλωσόρισε.
«Καλώς ήρθες! Εδώ κάθε σκηνή οδηγεί σε έναν διαφορετικό κόσμο.»
Η Δήμητρα μπήκε στην πρώτη αίθουσα.
Η σκηνή μεταμορφώθηκε αμέσως σε ένα μαγικό δάσος.
Τα δέντρα τραγουδούσαν, τα λουλούδια χόρευαν και τα πουλιά μιλούσαν σαν παλιοί φίλοι.
Η Δήμητρα συμμετείχε στην ιστορία και βοήθησε τους κατοίκους του δάσους να οργανώσουν μια μεγάλη γιορτή.
Μόλις τελείωσε η παράσταση, το σκηνικό άλλαξε.
Η δεύτερη σκηνή μεταμορφώθηκε σε μια πανέμορφη πολιτεία χτισμένη πάνω στα σύννεφα.
Εκεί όλοι οι κάτοικοι δημιουργούσαν μουσική με τον άνεμο.
Η Δήμητρα έμαθε να συνεργάζεται μαζί τους και να συντονίζει μια μεγάλη συναυλία που γέμισε τον ουρανό με υπέροχες μελωδίες.
Στη συνέχεια πέρασε στην τρίτη σκηνή.
Αυτή τη φορά βρέθηκε μέσα σε μια τεράστια βιβλιοθήκη, όπου κάθε βιβλίο έκρυβε μια ολοκαίνουργια περιπέτεια.
Οι ήρωες περίμεναν κάποιον να τους δώσει ζωή.
Η Δήμητρα ανέλαβε διαφορετικούς ρόλους, μίλησε με γενναίους εξερευνητές, χαρούμενους εφευρέτες και σοφούς ταξιδευτές.
Με κάθε ιστορία που ολοκληρωνόταν, τα βιβλία άρχιζαν να λάμπουν.
Ο σκίουρος την οδήγησε τότε στην τελευταία σκηνή.
Ήταν εντελώς άδεια.
Δεν υπήρχαν σκηνικά.
Ούτε φώτα.
Ούτε θεατές.
«Τι πρέπει να κάνω εδώ;» ρώτησε η Δήμητρα.
«Να δημιουργήσεις τη δική σου παράσταση», της απάντησε ο σκηνοθέτης.
Η Δήμητρα έκλεισε για λίγο τα μάτια της.
Φαντάστηκε έναν κόσμο όπου όλοι συνεργάζονταν, βοηθούσαν ο ένας τον άλλον και χρησιμοποιούσαν τη φαντασία τους για να κάνουν κάθε ημέρα καλύτερη.
Ξαφνικά η άδεια σκηνή γέμισε χρώματα.
Εμφανίστηκαν σπίτια, δέντρα, ποτάμια, μουσικές και χαρούμενοι άνθρωποι.
Το θέατρο γέμισε χειροκροτήματα.
«Αυτή είναι η πιο όμορφη παράσταση της ημέρας», είπε ο σκίουρος.
«Γιατί γεννήθηκε από τη δική σου φαντασία.»
Πριν φύγει, της χάρισε μια μικρή χρυσή θεατρική μάσκα.
«Δεν αλλάζει το πρόσωπό σου», της εξήγησε.
«Σου θυμίζει πως κάθε άνθρωπος μπορεί να γίνει ο πρωταγωνιστής μιας όμορφης ιστορίας, αρκεί να πιστέψει στις δυνατότητές του.»
Η Δήμητρα επέστρεψε στο σπίτι της κρατώντας τη μάσκα σαν πολύτιμο ενθύμιο.
Από εκείνη την ημέρα, κάθε φορά που ανέβαινε στη σκηνή, θυμόταν πως ο σημαντικότερος ρόλος δεν ήταν να υποδύεται κάποιον άλλο.
Ήταν να εμπνέει τους ανθρώπους να ονειρεύονται, να δημιουργούν και να γράφουν τις δικές τους μοναδικές ιστορίες.
