Η Δήμητρα ήταν μια νεαρή ηθοποιός που αγαπούσε πολύ το θέατρο. Από μικρή της άρεσε να ανεβαίνει στη σκηνή, να φορά όμορφα κοστούμια και να δίνει ζωή σε διαφορετικούς χαρακτήρες.
Ένα καλοκαιρινό απόγευμα έφτασε σε ένα υπαίθριο θέατρο, χτισμένο στην κορυφή ενός λόφου. Καθώς ο ήλιος έδυε, ο ουρανός γέμιζε σιγά σιγά με χρυσαφένια και ροζ χρώματα.
Η Δήμητρα μπήκε στα παρασκήνια και κοίταξε τη σκηνή.
Οι προβολείς άναψαν ένας ένας και φώτισαν το ξύλινο πάτωμα, ενώ οι κόκκινες κουρτίνες άνοιξαν αργά.
Σε λίγο οι πρώτοι θεατές άρχισαν να παίρνουν τις θέσεις τους. Άλλοι κρατούσαν μικρά μαξιλαράκια, άλλοι βεντάλιες και όλοι περίμεναν με χαμόγελο να ξεκινήσει η παράσταση.
Η Δήμητρα πήρε μια βαθιά ανάσα.
Μόλις ακούστηκε η μουσική, βγήκε στη σκηνή.
Με κάθε της λέξη και κάθε της κίνηση, η ιστορία άρχισε να ζωντανεύει. Οι θεατές παρακολουθούσαν με μεγάλη προσοχή, ενώ το φως του φεγγαριού έκανε το σκηνικό να μοιάζει ακόμη πιο μαγικό.
Η ώρα περνούσε χωρίς κανείς να το καταλάβει.
Όταν η παράσταση έφτασε στο τέλος της, για λίγα δευτερόλεπτα επικράτησε απόλυτη ησυχία.
Και αμέσως μετά...
Ολόκληρο το θέατρο γέμισε με δυνατό χειροκρότημα.
Η Δήμητρα χαμογέλασε, υποκλίθηκε και ευχαρίστησε το κοινό.
Καθώς έφευγε από τη σκηνή, σήκωσε το βλέμμα της στον έναστρο ουρανό.
Ένιωθε πως κάθε παράσταση ήταν ένα καινούριο ταξίδι. Ένα ταξίδι γεμάτο φαντασία, συναισθήματα και όμορφες στιγμές που έμεναν για πάντα στην καρδιά όσων τις παρακολουθούσαν.
Και με αυτή τη σκέψη, η Δήμητρα ανυπομονούσε ήδη για την επόμενη φορά που θα άνοιγε η αυλαία και θα ξεκινούσε μια νέα ιστορία.
