Ο κύριος Λάχανος αγαπούσε να γνωρίζει καινούρια μέρη. Παρόλο που ζούσε σε έναν όμορφο λαχανόκηπο, πάντα ήθελε να βλέπει πώς μεγαλώνουν τα φυτά και σε άλλα μέρη.
Ένα πρωινό αποφάσισε να επισκεφθεί ένα μεγάλο θερμοκήπιο που βρισκόταν λίγο έξω από το χωριό.
Μόλις μπήκε μέσα, εντυπωσιάστηκε.
Το θερμοκήπιο ήταν τεράστιο. Ψηλές γυάλινες οροφές άφηναν το φως του ήλιου να μπαίνει παντού και μεγάλες σειρές από φυτά απλώνονταν μπροστά του.
Ο κύριος Λάχανος περπατούσε αργά ανάμεσα στους διαδρόμους.
Σε κάθε σειρά υπήρχαν διαφορετικά λαχανικά. Άλλα μόλις είχαν φυτρώσει και άλλα είχαν ήδη μεγαλώσει.
Παρατήρησε πώς το νερό έφτανε στα φυτά μέσα από μικρούς σωλήνες ποτίσματος και πόσο προσεγμένος ήταν ολόκληρος ο χώρος.
«Όλα είναι τόσο οργανωμένα!» είπε με θαυμασμό.
Στο τέλος του θερμοκηπίου υπήρχε ένας μικρός χώρος γεμάτος γλάστρες με αρωματικά φυτά.
Ο βασιλικός, η μέντα και το θυμάρι γέμιζαν τον αέρα με όμορφες μυρωδιές.
Ο κύριος Λάχανος κάθισε για λίγο σε ένα ξύλινο παγκάκι και απόλαυσε την ηρεμία.
Ύστερα έκανε έναν τελευταίο περίπατο, κοιτάζοντας για ακόμη μία φορά τα φυτά που μεγάλωναν μέσα στο θερμοκήπιο.
Όταν ήρθε η ώρα να φύγει, στάθηκε στην είσοδο και γύρισε να κοιτάξει τον μεγάλο φωτεινό χώρο.
Χαμογέλασε.
Ήξερε πως, όπου υπάρχει φροντίδα και υπομονή, η φύση ανταποδίδει πάντα με τον πιο όμορφο τρόπο.
Με αυτή τη σκέψη πήρε τον δρόμο της επιστροφής, έχοντας γεμίσει το μυαλό του με καινούριες εικόνες και όμορφες εμπειρίες.
