Στην άκρη της Νεραιδοχώρας, εκεί όπου τα δέντρα φορούν χιονισμένες κορώνες και τα σύννεφα κατεβαίνουν χαμηλά σαν αφράτα μαξιλάρια, ζούσε η Κρυσταλλένια, η νεράιδα του χιονιού.
Τα φτερά της έλαμπαν σαν χιλιάδες μικροσκοπικά αστέρια, και όπου κι αν πετούσε, άφηνε πίσω της ένα μονοπάτι από στροβιλιζόμενες νιφάδες.
Κάθε χειμώνα, η Κρυσταλλένια είχε μια σημαντική αποστολή:
να χαρίζει χαρά στα παιδιά με το πιο παιχνιδιάρικο χιόνι του κόσμου.
Ένα πρωινό, καθώς άπλωνε το μαγικό της ραβδάκι πάνω από το Δάσος των Θαυμάτων, άκουσε τις φωνές των παιδιών από το κοντινό χωριό. Δεν ήταν φωνές λύπης ήταν γέλια που ζητούσαν περισσότερο χιόνι.
Η Κρυσταλλένια χαμογέλασε.
«Ώρα να τους κάνω το πιο χαρούμενο χιονισμένο πρωινό!» ψιθύρισε.
Με μια απαλή περιστροφή στον αέρα, άρχισε να πέφτει χιόνι… αλλά όχι οποιοδήποτε χιόνι.
Ήταν χιονονιφάδες που έλαμπαν σαν μικρές ευχές, και κάθε παιδί που τις άγγιζε ένιωθε μια ζεστή σπίθα στην καρδιά του.
Μερικά παιδιά άρχισαν να χτίζουν χιονάνθρωπους που χαμογελούσαν πλατιά, άλλα γλιστρούσαν στις μαλακές πλαγιές, ενώ μερικά απλώς άνοιγαν τα χέρια τους και γύριζαν γύρω σαν μικροί ανεμοστρόβιλοι χαράς.
Η Κρυσταλλένια κατέβηκε απαλά κοντά τους, τόσο διακριτικά που σχεδόν κανείς δεν την είδε.
Αλλά μια μικρή κοπέλα, η Λίνα, την εντόπισε.
«Είσαι αληθινή;» ρώτησε με μάτια που έλαμπαν σαν ηλιοβασίλεμα πάνω στο χιόνι.
Η νεράιδα χαμογέλασε.
«Όσο αληθινή είναι και η χαρά που νιώθεις τώρα.»
Η Λίνα άπλωσε το χέρι της και μια χιονονιφάδα έπεσε απαλά στην παλάμη της.
Αμέσως ένιωσε σαν να της μίλησε: “Χαμογέλα… γιατί η χαρά μεγαλώνει όταν τη μοιράζεσαι.”
Η Κρυσταλλένια πετούσε από παιδί σε παιδί, απλώνοντας μικρές δόσεις μαγείας.
Και όσο η χαρά μεγάλωνε, τόσο το χιόνι έλαμπε ακόμη περισσότερο.
Όταν ήρθε η ώρα να φύγει, το χωριό είχε μεταμορφωθεί σε μία λευκή παιδική χαρά γεμάτη γέλια.
Η νεράιδα στάθηκε στην κορυφή ενός χιονισμένου λόφου και κοίταξε πίσω της.
«Η χαρά σας είναι το πιο όμορφο χειμωνιάτικο θαύμα», είπε απαλά.
Και με μια στροφή των φτερών της, χάθηκε ανάμεσα στις λαμπερές νιφάδες, έτοιμη να φέρει χαρά και σε άλλα παιδιά της Νεραιδοχώρας.
Από τότε, κάθε χειμώνα, τα παιδιά ξέρουν ότι όταν το χιόνι πέφτει απαλά και λάμπει σαν μικρές καρδιές, η Κρυσταλλένια είναι κοντά και τους χαμογελά.
