Η Νεράιδα Ονειρομέλια ξύπνησε ένα γλυκό πρωινό, όταν οι πρώτες χρυσαφένιες ακτίνες του ήλιου χάιδεψαν τα πολύχρωμα φτερά της.
Χαμογέλασε, πήρε το μαγικό της ραβδί και πέταξε πάνω από το ανθισμένο λιβάδι, σκορπίζοντας μικρές λαμπερές σπίθες που έμοιαζαν με σταγόνες μελιού.
Καθώς πετούσε, είδε ένα λουλούδι που δεν είχε ξανασυναντήσει ποτέ.
Τα πέταλά του ήταν φτιαγμένα από χρυσό φως και στο κέντρο του βρισκόταν ένα μικροσκοπικό κρυστάλλινο κουτί.
Η Ονειρομέλια το άνοιξε προσεκτικά.
Μέσα υπήρχε ένας μικρός λαμπερός σπόρος και ένα όμορφο ειλητάριο.
«Παλάτι των Ονειροσπόρων – Εκεί όπου φυτεύονται τα όνειρα που κάνουν τον κόσμο πιο όμορφο.»
Μόλις διάβασε την πρόσκληση, ο μικρός σπόρος άρχισε να αιωρείται.
Μπροστά της δημιουργήθηκε ένα μονοπάτι από σύννεφα, λουλούδια και χρυσαφένιες πεταλούδες.
Η Νεράιδα Ονειρομέλια το ακολούθησε.
Ύστερα από λίγο έφτασε σε ένα μαγευτικό παλάτι.
Οι πύργοι του ήταν καλυμμένοι με ανθισμένα αναρριχώμενα φυτά και οι κήποι του έλαμπαν από χιλιάδες πολύχρωμα άνθη.
Στην είσοδο την περίμενε ένα λευκό ελαφάκι με μικρά ασημένια κέρατα.
«Καλώς ήρθες, Ονειρομέλια! Σήμερα θα γνωρίσεις πώς γεννιούνται τα πιο όμορφα όνειρα.»
Η πρώτη στάση ήταν ο Κήπος των Μαγικών Σπόρων.
Χιλιάδες μικροσκοπικοί σπόροι βρίσκονταν μέσα σε διάφανες γυάλες.
Ο καθένας είχε διαφορετικό χρώμα.
Χρυσαφένιοι σπόροι για τη χαρά.
Γαλάζιοι για την ηρεμία.
Πράσινοι για την ελπίδα.
Ροζ για την καλοσύνη.
Η Ονειρομέλια φύτεψε έναν μικρό χρυσό σπόρο.
Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα φύτρωσε ένα πανέμορφο δέντρο με φύλλα που λαμποκοπούσαν σαν αστέρια.
Το ελαφάκι χαμογέλασε.
«Κάθε όμορφη σκέψη είναι ένας σπόρος που μπορεί να μεγαλώσει και να γίνει κάτι υπέροχο.»
Στη συνέχεια επισκέφθηκαν τη Στοά των Ιπτάμενων Πετάλων.
Εκατοντάδες πέταλα αιωρούνταν απαλά στον αέρα.
Κάθε πέταλο ταξίδευε μέχρι κάποιον που χρειαζόταν ένα χαμόγελο, μια ιδέα ή λίγη αισιοδοξία.
Η Ονειρομέλια άγγιξε ένα από αυτά με το ραβδί της.
Αμέσως δεκάδες ακόμη πέταλα άρχισαν να πετούν προς κάθε κατεύθυνση, γεμίζοντας τον ουρανό με χρώματα.
«Οι όμορφες πράξεις ταξιδεύουν πολύ πιο μακριά απ' όσο φανταζόμαστε», είπε το ελαφάκι.
Η τελευταία στάση ήταν η πιο μαγική.
Μπροστά τους υψωνόταν ένας τεράστιος γυάλινος θόλος.
Πάνω από την είσοδό του έγραφε:
«Το Θερμοκήπιο των Αυριανών Ονείρων.»
Στο κέντρο υπήρχε ένα λαμπερό δέντρο.
Στα κλαδιά του δεν φύτρωναν καρποί.
Κρεμόντουσαν χιλιάδες φωτεινοί ονειροσπόροι.
Το ελαφάκι ζήτησε από τη Νεράιδα Ονειρομέλια να αφήσει τον μικρό σπόρο που είχε βρει στην αρχή του ταξιδιού.
Μόλις τον ακούμπησε στο δέντρο, εκείνο γέμισε με χρυσό φως.
Αμέσως εκατοντάδες μικροσκοπικοί ονειροσπόροι πέταξαν ψηλά στον ουρανό και ταξίδεψαν σε δάση, βουνά, ποτάμια και πόλεις, χαρίζοντας έμπνευση, δημιουργικότητα και αισιοδοξία σε όλους.
Το ελαφάκι την κοίταξε με περηφάνια.
«Τα πιο όμορφα όνειρα δεν μένουν ποτέ φυλακισμένα. Τα μοιραζόμαστε, ώστε να ανθίζουν παντού.»
Πριν αποχαιρετήσει τη Νεράιδα Ονειρομέλια, της χάρισε ένα μικρό χρυσό λουλούδι.
Δεν χρειαζόταν νερό για να ανθίζει.
Άρχιζε όμως να φωτίζεται κάθε φορά που η Ονειρομέλια ενέπνεε κάποιον να πιστέψει στις δυνατότητές του ή βοηθούσε μια όμορφη ιδέα να γίνει πραγματικότητα.
Η Νεράιδα Ονειρομέλια ευχαρίστησε το νέο της φίλο και πήρε τον δρόμο της επιστροφής.
Όταν βρέθηκε ξανά στο αγαπημένο της λιβάδι, το μικρό χρυσό λουλούδι κρεμόταν δίπλα στο ραβδί της και έλαμπε απαλά.
Από εκείνη την ημέρα συνέχισε να πετά πάνω από τον κόσμο, σκορπίζοντας ονειροσπόρους γεμάτους ελπίδα και φαντασία.
Και κάθε φορά που το μικρό χρυσό λουλούδι άστραφτε διακριτικά, η Νεράιδα Ονειρομέλια θυμόταν πως κάθε μεγάλο όνειρο ξεκινά από έναν μικρό σπόρο που κάποιος τόλμησε να φυτέψει.
