Η Νεράιδα Λίτα ξύπνησε ένα γλυκό καλοκαιρινό πρωινό, όταν μια μικροσκοπική χρυσή λιβελούλα άρχισε να πετά παιχνιδιάρικα γύρω από το παράθυρό της.
Η Λίτα φόρεσε τα λαμπερά φτερά της, πήρε το ασημένιο ραβδάκι της και βγήκε στον ανθισμένο κήπο.
Η λιβελούλα στάθηκε πάνω σε ένα φωτεινό λουλούδι.
Κάτω από τα πέταλά του ήταν κρυμμένο ένα μικρό γυάλινο φαναράκι.
Δίπλα του υπήρχε ένα σημείωμα.
«Παλάτι των Μαγικών Φαναριών – Το φως σου χρειάζεται σήμερα περισσότερο από ποτέ.»
Μόλις η Λίτα άγγιξε το φαναράκι, χιλιάδες μικρές φωτεινές σπίθες άρχισαν να χορεύουν γύρω της.
Ένα πολύχρωμο ουράνιο μονοπάτι εμφανίστηκε στον ουρανό και την οδήγησε σε ένα πανέμορφο παλάτι φτιαγμένο ολόκληρο από κρύσταλλο.
Γύρω του αιωρούνταν εκατοντάδες φαναράκια που έλαμπαν σε όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου.
Στην κεντρική πύλη την περίμενε μια λευκή κουκουβάγια με χρυσά γυαλιά.
«Καλώς ήρθες, Λίτα. Εδώ κάθε φαναράκι φωτίζει μια όμορφη σκέψη ή μια καλή πράξη.»
Η πρώτη αίθουσα λεγόταν Η Γκαλερί των Φωτεινών Ευχών.
Από το ταβάνι κρέμονταν χιλιάδες μικρά φαναράκια.
Όταν η Λίτα πλησίαζε κάποιο από αυτά, μέσα του εμφανιζόταν μια ευχή.
Ένα παιδί που ήθελε να μάθει να ζωγραφίζει.
Μια μικρή αλεπού που ονειρευόταν να γίνει εξερευνήτρια.
Ένα σπουργίτι που ήθελε να πετάξει ακόμη πιο ψηλά.
Η Λίτα άγγιζε απαλά κάθε φαναράκι με το ραβδάκι της και το φως του γινόταν ακόμη πιο λαμπερό.
«Οι όμορφες ευχές δυναμώνουν όταν κάποιος πιστεύει σε αυτές», είπε η κουκουβάγια.
Έπειτα μπήκαν στην Αυλή των Πολύχρωμων Σκιών.
Εκεί δεν υπήρχε σκοτάδι.
Υπήρχαν μόνο σκιές γεμάτες χρώματα που άλλαζαν μορφή καθώς περνούσαν τα σύννεφα.
Η Λίτα χρησιμοποίησε το φως του μικρού φαναριού της και δημιούργησε υπέροχες πολύχρωμες εικόνες.
Εμφανίστηκαν κάστρα, πεταλούδες, ουράνια τόξα και μαγικά δάση.
Τα ζωάκια που παρακολουθούσαν χειροκροτούσαν ενθουσιασμένα.
«Το φως γίνεται ακόμη πιο όμορφο όταν το χρησιμοποιούμε με φαντασία», είπε η κουκουβάγια.
Η τελευταία στάση ήταν η πιο εντυπωσιακή.
Πάνω από μια μεγάλη κρυστάλλινη πόρτα έγραφε:
«Η Αίθουσα του Πρώτου Αστεριού.»
Στο κέντρο υπήρχε ένα τεράστιο σβηστό φανάρι.
«Κάθε βράδυ», εξήγησε η κουκουβάγια, «αυτό το φανάρι ανάβει το πρώτο αστέρι που εμφανίζεται στον ουρανό. Σήμερα όμως χρειάζεται λίγη βοήθεια.»
Η Λίτα έκλεισε τα μάτια της.
Σκέφτηκε όλες τις όμορφες στιγμές που είχε ζήσει με τους φίλους της, όλα τα χαμόγελα που είχε χαρίσει και όλες τις περιπέτειες που την περίμεναν.
Το ραβδάκι της άρχισε να λάμπει.
Μια χρυσή αχτίδα έφτασε στο μεγάλο φανάρι.
Σε μια στιγμή ολόκληρη η αίθουσα γέμισε με απαλό, ζεστό φως.
Έξω από το παλάτι, το πρώτο αστέρι της ημέρας άναψε ψηλά στον ουρανό.
Η κουκουβάγια χαμογέλασε.
«Το πιο δυνατό φως γεννιέται πάντα από μια καρδιά γεμάτη καλοσύνη και ελπίδα.»
Πριν φύγει, χάρισε στη Λίτα ένα μικρό κρυστάλλινο φαναράκι.
Δεν χρειαζόταν κερί.
Άναβε μόνο όταν η Λίτα ενθάρρυνε κάποιον να πιστέψει στον εαυτό του ή βοηθούσε έναν φίλο να χαμογελάσει.
Η Νεράιδα Λίτα ευχαρίστησε τη σοφή κουκουβάγια και πήρε τον δρόμο της επιστροφής.
Από εκείνη την ημέρα πετούσε πάνω από δάση, λιβάδια και πολύχρωμους κήπους, σκορπίζοντας μικρές αχτίδες αισιοδοξίας όπου κι αν περνούσε.
Και κάθε φορά που το κρυστάλλινο φαναράκι άναβε απαλά, η Λίτα θυμόταν πως ακόμη και το πιο μικρό φως μπορεί να κάνει τον κόσμο λίγο πιο φωτεινό.
