Η Νεράιδα Κλαούντια πέταξε πάνω από τις κορυφές των δέντρων λίγο πριν χαράξει. Ο ουρανός ήταν ακόμη σκοτεινός, όμως στον ορίζοντα άρχιζε να εμφανίζεται το πρώτο χρυσαφένιο φως της ημέρας.
Με απαλές κινήσεις κατέβηκε σε ένα μεγάλο δάσος που μόλις ξυπνούσε.
Οι σταγόνες της πρωινής δροσιάς γυάλιζαν πάνω στα φύλλα, ενώ ένα στενό μονοπάτι οδηγούσε βαθιά ανάμεσα στα πανύψηλα δέντρα.
Η Κλαούντια ακολούθησε το μονοπάτι, παρατηρώντας κάθε μικρή λεπτομέρεια.
Λίγο πιο πέρα ανακάλυψε έναν ξύλινο ανεμόμυλο που στεκόταν μόνος του στην άκρη ενός λιβαδιού.
Πέταξε γύρω του δύο φορές και στη συνέχεια κάθισε στην κορυφή του.
Από εκεί μπορούσε να δει ολόκληρο το δάσος να λούζεται σιγά σιγά στο φως του ήλιου.
Καθώς συνέχισε το ταξίδι της, έφτασε σε ένα ξέφωτο γεμάτο ψηλές παπαρούνες που λικνίζονταν απαλά με το πρωινό αεράκι.
Η Κλαούντια πέταξε χαμηλά ανάμεσά τους, απολαμβάνοντας τη διαδρομή.
Λίγο αργότερα συνάντησε ένα πέτρινο μονοπάτι που οδηγούσε σε έναν μικρό λόφο.
Ανέβηκε μέχρι την κορυφή και στάθηκε για λίγο.
Μπροστά της απλωνόταν μια απέραντη θέα με βουνά, δάση και μικρές λίμνες που λαμπύριζαν κάτω από τον πρωινό ήλιο.
Η Νεράιδα Κλαούντια χαμογέλασε.
Κάθε καινούρια μέρα τής χάριζε μια διαφορετική εικόνα και κάθε πτήση της αποκάλυπτε έναν ακόμη όμορφο τόπο.
Με ένα χαρούμενο πέταγμα άνοιξε τα φτερά της και συνέχισε το ταξίδι της, αφήνοντας πίσω της μια διακριτική χρυσή λάμψη που χανόταν ανάμεσα στα δέντρα.
