Η νεράιδα Ευγνώμη πετούσε ψηλά ανάμεσα στα λευκά σύννεφα ένα λαμπερό ανοιξιάτικο πρωινό. Της άρεσε να ταξιδεύει στον ουρανό και να παρατηρεί πώς άλλαζαν τα σύννεφα καθώς τα φυσούσε ο άνεμος.
Εκείνη την ημέρα, όμως, πρόσεξε κάτι που δεν είχε ξαναδεί ποτέ.
Ένα μικρό σύννεφο είχε πάρει το σχήμα ενός τεράστιου λουλουδιού. Τα πέταλά του ήταν αφράτα σαν βαμβάκι και στις άκρες τους έλαμπαν μικροσκοπικές σταγόνες που έμοιαζαν με κρυστάλλους.
Η Ευγνώμη πλησίασε γεμάτη θαυμασμό.
Μόλις άγγιξε απαλά το σύννεφο με το μαγικό της ραβδί, εκείνο άρχισε να αλλάζει σχήμα. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα έγινε ένα τεράστιο καράβι, ύστερα ένας γιγάντιος κύκνος και λίγο αργότερα ένας πανέμορφος δράκος που ταξίδευε αργά στον ουρανό.
Η νεράιδα γελούσε καθώς παρακολουθούσε τις συνεχείς μεταμορφώσεις.
Ο άνεμος φυσούσε απαλά και κάθε καινούρια του πνοή δημιουργούσε μια διαφορετική εικόνα.
Λίγο αργότερα, οι ακτίνες του ήλιου πέρασαν μέσα από τις λεπτές σταγόνες που υπήρχαν πάνω στο σύννεφο. Ξαφνικά, δεκάδες μικρά ουράνια τόξα εμφανίστηκαν γύρω του και έλαμψαν για λίγες στιγμές.
Η Ευγνώμη πέταξε ανάμεσά τους, αφήνοντας πίσω της μια απαλή χρυσή λάμψη που χόρευε μαζί με τα χρώματα του ουρανού.
Καθώς περνούσε η ώρα, ο άνεμος έγινε πιο δυνατός και το σύννεφο άρχισε σιγά σιγά να διαλύεται. Τα πολύχρωμα τόξα έσβησαν απαλά και ο ουρανός γέμισε ξανά με συνηθισμένα λευκά σύννεφα.
Η νεράιδα στάθηκε για λίγο κοιτάζοντας τον γαλάζιο ουρανό.
«Μερικές από τις πιο όμορφες εικόνες κρατούν μόνο λίγες στιγμές», είπε χαμογελώντας.
Έπειτα άνοιξε τα λαμπερά φτερά της και πέταξε ακόμη πιο ψηλά, εκεί όπου ο ήλιος φώτιζε τα σύννεφα σαν χρυσά βουνά, έτοιμη να ανακαλύψει την επόμενη όμορφη εικόνα που θα της χάριζε ο ουρανός.
