Η νεράιδα Αμορέλ πετούσε ανάμεσα στα σύννεφα ένα γλυκό ανοιξιάτικο πρωινό, όταν είδε στο βάθος έναν πέτρινο τοίχο καλυμμένο με αναρριχώμενα φυτά.
Η περιέργειά της μεγάλωσε.
Κατέβηκε απαλά και ανακάλυψε μια μικρή ξύλινη πόρτα. Την άγγιξε με το χέρι της και εκείνη άνοιξε αργά.
Πίσω της βρισκόταν ένας υπέροχος κήπος που δεν έμοιαζε με κανέναν άλλον.
Υπήρχαν πέτρινα μονοπάτια που περνούσαν ανάμεσα σε ανθισμένες τριανταφυλλιές, μικρά ξύλινα γεφυράκια και στρογγυλά δεντράκια που είχαν κλαδευτεί σε παράξενα σχήματα.
Η Αμορέλ άρχισε να περπατά αργά, θαυμάζοντας κάθε γωνιά.
Σε ένα σημείο βρήκε ένα παλιό πέτρινο σιντριβάνι. Το νερό έπεφτε ήρεμα σε μια μικρή λιμνούλα, δημιουργώντας έναν γλυκό, χαλαρωτικό ήχο.
Η νεράιδα κάθισε για λίγο στην άκρη του και έκλεισε τα μάτια της, απολαμβάνοντας την ησυχία.
Όταν συνέχισε τη βόλτα της, ανακάλυψε έναν λαβύρινθο από χαμηλούς πράσινους θάμνους.
Περπάτησε ανάμεσα στα μονοπάτια του μέχρι που έφτασε στο κέντρο.
Εκεί υπήρχε ένα μεγάλο ξύλινο κιόσκι σκεπασμένο με ανθισμένες κληματαριές.
Η Αμορέλ στάθηκε για λίγο και κοίταξε γύρω της.
Ολόκληρος ο κήπος έμοιαζε σαν να είχε μείνει κρυμμένος για πολλά χρόνια.
Πριν φύγει, έκλεισε προσεκτικά την ξύλινη πόρτα πίσω της.
Χαμογέλασε.
Ήξερε πως μερικά από τα πιο όμορφα μέρη δεν βρίσκονται στους χάρτες, αλλά τα ανακαλύπτει κανείς μόνο όταν ακολουθεί την περιέργειά του.
Με ένα απαλό πέταγμα των φτερών της ανέβηκε ξανά στον ουρανό, έτοιμη να ξεκινήσει την επόμενη περιπέτειά της.
