Η Νεράιδα Ίριδα και η κοιλάδα των ουράνιων τόξων

Η Νεράιδα Ίριδα πετούσε ανάμεσα στα σύννεφα ένα φωτεινό ανοιξιάτικο πρωινό, όταν είδε στον ορίζοντα να εμφανίζονται πολλά μικρά ουράνια τόξα το ένα δίπλα στο άλλο.

«Πόσο παράξενο!» είπε χαμογελώντας.

«Δεν έχω ξαναδεί τόσα πολλά μαζί!»

Με μια απαλή κίνηση των φτερών της πέταξε προς το μέρος τους.

Καθώς πλησίαζε, ανακάλυψε μια καταπράσινη κοιλάδα γεμάτη λουλούδια, μικρούς καταρράκτες και κρυστάλλινα ποταμάκια.

Πάνω από κάθε καταρράκτη σχηματιζόταν ένα διαφορετικό ουράνιο τόξο.

Κόκκινο.

Γαλάζιο.

Χρυσαφένιο.

Ροζ.

Και ένα που άλλαζε συνεχώς χρώματα.

Η Ίριδα πέταξε χαμηλά πάνω από τα νερά και οι πολύχρωμες αντανακλάσεις φώτιζαν τα φτερά της.

Στη μέση της κοιλάδας υπήρχε μια μικρή γυάλινη γέφυρα.

Η νεράιδα πέρασε αργά από πάνω της και στάθηκε για λίγο να απολαύσει τη θέα.

Ο αέρας μύριζε φρεσκάδα.

Τα λουλούδια χόρευαν απαλά.

Και μικρές πεταλούδες πετούσαν γύρω της σαν πολύχρωμες κορδέλες.

Η Ίριδα συνέχισε την εξερεύνησή της μέχρι που έφτασε σε έναν λόφο.

Από εκεί μπορούσε να δει ολόκληρη την κοιλάδα να λάμπει κάτω από τον ήλιο.

«Είναι σαν ένας πίνακας ζωγραφικής!» είπε γεμάτη θαυμασμό.

Καθώς το απόγευμα πλησίαζε, ο ήλιος άρχισε να χρωματίζει τον ουρανό με χρυσές και πορτοκαλί αποχρώσεις.

Τα ουράνια τόξα έγιναν ακόμη πιο φωτεινά και η κοιλάδα έμοιαζε μαγική.

Η Νεράιδα Ίριδα άνοιξε τα φτερά της και πέταξε ξανά ψηλά στα σύννεφα.

Πριν φύγει, κοίταξε άλλη μία φορά το πολύχρωμο τοπίο και χαμογέλασε.

«Κάθε μέρα μπορεί να είναι γεμάτη χρώματα, αρκεί να κοιτάζουμε τον κόσμο με μάτια γεμάτα φαντασία.»

Και με αυτή τη σκέψη συνέχισε το ταξίδι της στον απέραντο ουρανό, έτοιμη να ανακαλύψει την επόμενη όμορφη περιπέτεια.